Current language: nl

Graspop Metal Meeting 2019: 10 bands die je niet mag missen!

Het is weer hoog tijd voor Graspop, de jaarlijkse hoogmis voor de metalfan. Ook dit jaar een affiche om je duimen en vingers af te likken. Maar hoe selecteer je de juiste bands? Wat wil je zien? Wie wil je absoluut niet missen? Op de affiche dit jaar een mooie mix van nieuw en ouder metalgrut. Wij maakten alvast een selectie.

Architects: heersers in de NWOBHM

Architects: heersers in de NWOBHM © Wikimedia commons

Vraag aan de heren van Architects naar hun toekomstplannen van tien jaar geleden en je krijgt geheid een antwoord als dit: 'Blijven spelen, het liefst in wat grotere clubs.'

Het zag er lang naar uit dat ze in kleine zalen zouden blijven hangen, maar de toekomst draaide enigszins anders uit. In 2019 ligt die periode duidelijk volledig achter hen. Jarenlang hard werken heeft iets opgebracht. Veelvuldig toeren, elke kans grijpen en voortdurend experimenteren leidde tot de plek waar ze nu staan. Of alles zo makkelijk liep? Verre van. Toen een van hun gitaristen, Tom Searle, aan kanker overleed, dacht iedereen dat het over & out was voor Architects, maar ze bewezen het tegendeel. De band besloot energie te putten uit het verlies van hun vriend en uit die energie kwam de pure Architects-sound voort die we nu kennen.




Carcass: knallende grind en pakkende melodieuze death metal

Carcass: knallende grind en pakkende melodieuze death metal © Wikimedia Commons

Samen met Napalm Death wegbereiders van de grindcore. En na een lange winterslaap - van 1996 tot 2007 - ondertussen al meer dan tien jaar een vaste, heftige waarde! 

Hun albums ‘Reek of Putrefaction’ en ‘Symphonies of Sickness’ waren mijlpalen in het genre. En Carcass liet zich niet inpakken door het succes, maar bleef schaven aan de sound. Dat leidde tot een meer volwassen death metalsound met een geut rock-‘n-roll erbij. Dat was nieuw. In 1996 hadden ze het wel gezien en gaven ze er de brui aan. Zeer tot ongenoegen van de talloze fans, die bij geen enkele andere band hun gading vonden. In 2007 waren ze terug. Wereldwijd werden ze geboekt voor shows, de zalen liepen vol, maar pas in 2013 kwam hun nieuwe album ‘Surgical Steel’ uit. Een opvolger? Nog niet voor meteen, maar dat neemt niet weg dat Carcass live altijd een belevenis is. 

Carpenter Brut: de eerste keer!

Carpenter Brut: de eerste keer! © Wikimedia

Soloproject van Franck Hueso, en geen metal, maar synthwave. En toch op Graspop! Dat moet kunnen. 

Graspop verruimt zijn horizonten, en dat doet het festival al geruime tijd. Freaky synthwave, daar is ook plek voor. Voer voor nostalgici van de jaren 1980, die de tunes van ‘Miami Vice’ (Ian Hammer!!) koesteren, maar evengoed ook voor een veel jonger publiek. Live wordt Hueso trouwens bijgestaan door gitarist Adrien Grousset en drummer Florent Marcadet, beiden bekend van het Franse metalcombo Hacride, wat de sound meteen een pak heavyer maakt dan op cd. Niet te missen! 

Combichrist: Electric Body Music en metal!

Combichrist: Electric Body Music en metal! © Wikimedia

Nog een act die voor het eerst op GMM staat. Terecht! Pittige combo tussen EBM en metal. Dat wordt een bijzonder wild en fijn feest! Het eenmansproject van de naar de VS uitgeweken Noor Andy LaPlegua. EBM en metal? Is dat iets? Ja, want kenners gaven het genre een naam: aggrotech, de mooie doorsnede van industrial en dance. En het slaat aan! Opvolgers van The Prodigy? Zou kunnen! Het debuut 'The joys of gunz' verscheen in 2003. Het album werd een groot succes, en de albumtracks 'Intruder alert' en 'Vater unser' deden het zeer goed op de EBM- en industrial dansvloeren. De teller staat ondertussen al op acht albums en nummer negen is onderweg. Optreden voor grote massa’s is Combichrist niet vreemd, want onder meer Rammstein nam de band, die live wordt uitgebreid tot een kwintet, mee op tournee. De band besmeurt zich live met verf en bloed, en levert een energieke show.

Cult Of Luna: postmetal rules!

Cult Of Luna: postmetal rules! © Wikimedia Commons

Postmetal. Genre waar we van houden. Net zoals we van Amenra houden. En Neurosis. Cult of Luna hoort in dat rijtje thuis. Hoe bouw je een gitaarmuur waar je met de beste wil van de wereld niet overheen kan? Vraag het aan Cult of Luna. Lieten onlangs 'The Silent Manis' los, een eerste voorsmaakje van hun nieuwe album, maar wanneer dat verschijnt, was nog niet bekend. Komen uit Zweden, gieten loodzware riffs over het publiek, met emotie, en mikken op de onderbuik. De repetitieve ritmes brengen je langzaam in een trance, bouwen geleidelijk op naar een crescendo en barsten dan gewoonlijk los in een ontlading die elke zaal platwalst. Hun laatste wapenfeit ‘Mariner’ (2016) was een absoluut meesterwerk.

Disturbed: goed gek!

Disturbed: goed gek! © Wikimedia

1997. Ook alweer. Old guys playing nu-music. Met een carrière van bijna 20 jaar blijft Disturbed relevant. In 2000 brachten ze hun eerste plaat uit, 'The Sickness', meteen goed voor de doorbraak en een plek op Ozzfest. Pittig detail: 'Inside the Fire' (op 'Indestructible') gaat over een jeugdtrauma van David Draiman. Toen hij vijftien jaar oud was, pleegde zijn vriendin zelfmoord omdat hij haar aan de kant had gezet. Hun song 'Stupify' brak potten. One hit wonder? Velen dachten van wel, maar niets is minder waar. Aanvankelijk ondergebracht in het nu-metalvakje, maar ondertussen groot, met een status van ik-zal-je-gaan-hebben. Met ‘Evolution’ hebben ze net een nieuwe plaat op de wereld losgelaten en dat is nu eens een vlag die de muzikale lading helemaal dekt.

In Flames: vlammende Zweden

In Flames: vlammende Zweden © Wikimedia

Melodieuze deathmetal, 25 jaar oud (de band) en voor de achtste keer op Graspop. Verdiend? Dat het wel zal zijn! Al meer dan 25 jaar timmeren ze aan de weg en in al die tijd hebben ze geen enkele slechte worp afgeleverd. Hoewel we mogen spreken van een volwassen band die de kneepjes van het vak kent, is het vuur van weleer nog niet verdwenen. De groep haalt zijn invloeden uit Zweedse volksmuziek (al zijn die op de nieuwere albums nauwelijks meer te horen), Iron Maiden en Zweedse oldschool deathmetal. Wordt samen met Dark Tranquillity en At The Gates beschouwd als de pionier van de melodische deathmetal. Checken! 

Lamb of God: geen lammetjes

Lamb of God: geen lammetjes

Het Lam Gods. Het is deze keer geen schilderij, maar een stel uit de kluiten gewassen rockers, die al sinds 1990 hun muzikale demonen lossen. Met succes. Lamb Of God heette eerst Burn The Priest. Geen koorknapen, deze gasten. Ze veranderden hun naam voorgoed naar Lamb of God in 1999. In 2000 verscheen het zeer succesvolle debuutalbum 'New American Gospel'. Door het succes van hun debuut was Lamb of God al snel in zowel Amerika als Europa bekend. De band concentreerde zich drie jaar lang op optredens, waarna in 2003 het tweede album, 'As The Palaces Burn', uitkwam. Ondanks het succes van de groep, deed dit album het niet zo goed. Lamb of God kan terugblikken op een prachtige carrière en elk van de bandleden duikt weleens in de studio met de groten der aarde. Dave Grohl, Max Cavalera of Dave Mustaine, ze deden allen al een beroep op iemand van Lamb of God. De jongste tijd zijn ze op pad om het afscheid van Slayer wat extra te kruiden.

Mysticum: Noors. Zwart. Metaal.

Mysticum: Noors. Zwart. Metaal. © Wikimedia

Noorse black metal? Jazeker, maar Mysticum maakte eigenhandig een subgenre: industrial black metal. Hun debuut ‘In The Streams Of Inferno’ werd in geen tijd legendarisch, maar helaas bracht het hen niet de erkenning die ze verdienden. In combinatie met een ontspoord leven leidde dat tot de ondergang van het apocalyptische trio, tot ze in 2014 terugkeerden met het vervolg waarop we bijna twee decennia moesten wachten: ‘Planet Satan’. Hun pad werd hierop onverbiddelijk voortgezet en de shows die we hen inmiddels zagen geven, herdefinieerden de term ‘brutaal’.

Wiegedood: alive and kicking

Wiegedood: alive and kicking © GMM

Telgen uit de Kortrijkse scene rond Amenra en Oathbreaker, met leden uit die bands. Live een moker. Drie EP’s hebben de band duidelijk op de landkaart gezet. Alles is bedoeld als eerbetoon aan een overleden vriend, wat de intensiteit alleen maar groter maakt. Sommigen labelen het als black metal, maar eigenlijk doet het er helemaal niet toe. Muzikaal is dit een belevenis die iedereen die de show gaat aanschouwen nog lang zal heugen. Coppers aan Enola, in 2018: "Misschien is er wel nood aan een band die muziek speelt vanuit de onderbuik, zonder al te veel toeters en bellen. We denken nooit na over wat we moeten doen, of wat het publiek van ons verwacht. Er zijn zoveel bands die net andersom denken, en volgens mij beginnen die meer en meer door de mand te vallen."

Top