Current language: nl

Deze albums verlegden een steen in de rivier van 2018

2018 was een prachtig muzikaal jaar. Gevestigde waarden bevestigden en jonge wolven staken de neus aan het venster... Wie? Wij geven je hier alvast een tiental albums van bands of artiesten die het verschil maakten in 2018.

Arctic Monkeys – Tranquility Base Hotel & Casino

Arctic Monkeys – Tranquility Base Hotel & Casino © EPA

Was deze plaat een drastische koerswijziging voor Alex Turner en zijn kornuiten? Ja en neen. Een tweeledig en diffuus antwoord. Want: wie Turner enkel kent van zijn frontmanschap bij Arctic Monkeys zou kunnen stellen dat hij eens iets nieuws wou proberen, maar wie zijn strapatsen volgt bij The Last Shadow Puppets, begrijpt de ietwat andere insteek. Meer nog: dat het gros van de songs voor deze plaat op de piano gecomponeerd werd en niet op gitaar, had natuurlijk ook een invloed op de sound en de algemene feel. Er lag vijf jaar tusse ‘AM’ en deze plaat: behoorlijk lang toch. Meer Bowie, meer concept, meer sixties- en seventies-invloeden, minder poignant, maar evengoed: very Arctic Monkeys!  

Idles – Joy as an act of resistance

Idles – Joy as an act of resistance © Wikimedia

Bristol. Daar ligt de bakermat van de Engelse garagepunkers Idles. Hun tweede plaat is meteen goed voor een kopstoot van jewelste. Het thema? Verschillende zaken: toxische mannelijkheid, Brexit, liefde, zelfliefde ... Meteen een schot in de roos, want NME strooide met lof en noemde de plaat ‘an instant classic’. In Louder Than War lazen we: “One of the most inspiring albums I have heard for a long, long time. Punk Rock reinvented and not wearing a mask of masculinity or yoke of tradition, but a wicked smile and its broken heart exposed but still beating in its chest. Punk rock which instead of calling for Anarchy and saying I Don’t Care is shouting UNITY! and LOVE IS ALL!” Sums it up nicely! And it goes, and it goes and it goes ... 

Courtney Barnett – Tell me how you really feel

Courtney Barnett – Tell me how you really feel © Wikimedia

Courtney Barnett was afgelopen november nog curator van het Sonic City-festival in Kortrijk, maar is al veel langer goed op weg om een wereldster te worden – als ze dat nog niet is. ‘Tell me how you really feel’ is Barnetts tweede full-album, na het succesvolle slacker-epos ‘Sometimes I Sit and Think, and sometimes I just Sit’. In Australië kreeg deze tweede plaat meteen de titel van ‘best rock album’. Valt wat voor te zeggen natuurlijk. Een song die bij iedereen wel goed valt? ‘Crippling Self-Doubt and a General Lack of Confidence’ ... Barnett, koningin van de onderkoelde oneliner!  

Paul Weller – True Meanings

Paul Weller – True Meanings © EPA

Weller – ooit groot met The Jam, nu groots als zichzelf – leverde met ‘True Meanings’ alweer zijn veertiende studioplaat af. Wij zijn amper hersteld van ‘onderstebovenheid’ na ‘Wild Wood uit 1993 (ja, we lopen wat achter). Hoe dan ook, met enkel zijn stem en gitaar, hier en daar wat spaarzame drum of rijk georkestreerd weet Weller zich toch maar weer mooi in de kijker te spelen. A seasoned artist, in een gemoedelijke en openhartige mood. Perfect plaatje.  

Young Fathers – Cocoa Sugar

Young Fathers – Cocoa Sugar © Wikimedia

Maart 2018. Ninja Tune stuurt deze bom de wereld in. Het was van 2015 geleden dat ze iets releaseten, de jonge vaders wilden eerst wat aan hun sound sleutelen. Heeft de tijd geholpen? Voorwaar ja! Op ‘Cocoa Sugar’ is nogal wat religie terug te vinden. Niet dat de Young Fathers plots devote koorknapen geworden zijn, verre van. Het is hun meest consistente plaat tot nu toe, een band in volle groei. ‘I’m not for sale, I’m not for rent’ vatten ze het zelf nog goed samen op ‘Toy’. Qua ingesteldheid: tien op tien! Wij willen meer.  

Elvis Costello and the Imposters

Elvis Costello and the Imposters © EPA

30. Wie doet het hem na? Met ‘Look Now’ bracht sir Costello zijn dertigste plaat uit. Dat is bijzonder indrukwekkend. Je zou denken dat artiesten zich na verloop van tijd beginnen te herhalen, maar niet zo bij Costello. Op ‘Look Now’ liet hij zich bijstaan door zijn vaste band, The Imposters. Wat motown, blazers, backings, allemaal in een mooie, klassieke songschrijftraditie. Boeiend wel: er staat geen enkele rockgitaar op de plaat. Costello daarover: ‘Als mijn ritmesectie in bloedvorm is, kan ik me met mijn Telecaster beter tot de backbeat beperken.’ 

Janelle Monae - Dirty Computer

Janelle Monae - Dirty Computer © EPA

Het verzamelde journaille slaagt er al jaren in om Janelle Monae niet de plek te gunnen die ze eigenlijk wel verdient: op een piedestal. Daar hoeft ze niet te staan omdat we haar willen verafgoden, maar gewoon om wat ze doet wat meer aandacht te geven. Want Monae is zo een van die artiesten die passie combineert met talent, songschrijverschap met muzikale visie en moves-like-Michael-Jackson met een Prince-ige muzikale bevlogenheid. ‘Dirty Computer’, haar derde album alweer, met ‘Make me feel’ als absolute oorwurm!  

Cardi B – Invasion of privacy

Cardi B – Invasion of privacy © Cardi B

Een debuut. En wat voor één. Cardi B – born as Belcalis Marlenis Almanzar – was al een internetfenomeen voor ze zich aan de muziek waagde. Ze had het op Vine en IG over haar leven als stripper, wat haar nogal wat volgers gaf. En dankzij de VH1-reeks Love Hip Hop: New York, wist iedereen waar haar aspiraties lagen: in de muziek. Om een lang verhaal kort te maken: Cardi B bracht ‘Invasion of Privacy’ uit en de wereld lag aan haar voeten. De pers kwam lovende woorden te kort en het scheelde niet veel of een aantal journalisten hadden eigenhandig een standbeeld opgetrokken. Variety, The New York Times, Time, ... Stuk voor stuk bombardeerden ze dit debuut tot album van het jaar. Cardi B was de eerste vrouwelijke artieste ooit die met 13 (!) songs tegelijk in de Billboard top 100 stond. 

Parquet Courts – Wide Awake

Parquet Courts – Wide Awake © Wikimedia

In mei kregen we een lichte tik. Niet van de hamer, wel van ‘Wide Awake’, de zesde en meest recente plaat van het Amerikaanse indiecollectief Parquets Courts. Een aantal platen lang timmeren aan de weg en dan een worp doen die heel de wereld bekoort. Meer punk en funk en in een productie van Danger Mouse, een keuze die frontman Savage op Consequence of Sound staaft met: “I personally liked the fact that I was writing a record that indebted to punk and funk, and Brian’s a pop producer who’s made some very polished records. I liked that it didn’t make sense.” Een plaat als een vuist, vooral tegen de huidige maatschappelijke ontwikkelingen. 

Travis Scott – Astroworld

Travis Scott – Astroworld © Wikimedia

We sluiten deze lijst af met 'Astroworld' van Travis Scott. Zijn derde album (vernoemd naar een gesloten pretpark in thuisstad Houston) staat vol van de guest appearances: King Cudi, Frank Ocean, Drake, The Weeknd, James Blake en talloze anderen. Rolling Stone Magazine was lovend, maar vond het eerste deel van de plaat interessanter dan het tweede. Met 17 tracks had Scott misschien nog wat meer het kaf van het koren kunnen scheiden, maar hij staat – wat je er ook van denkt – maar mooi te blinken in een top tien van 2018. Boeiende track: ‘Coffee Bean’ – over de moeilijke start van zijn relatie met Kylie Jenner: „Your family told you I’m a bad move / plus I’m already a black dude.”  



Luister naar je muziek in je favoriete streaming-apps met eindeloze mobiele data, met Epic Beats

Top