Sinéad O’Connor, de momenten die haar maakten en kraakten
Door Pickx

Deel dit nieuws
Sinéad O’Connor kende een moeilijke jeugd vol trauma’s en gewelddadig misbruik door haar ouders, een thematiek die later een rode draad in haar werk zou worden. Toen ze 14 was, werd ze naar een katholiek gerund opvangtehuis gestuurd, waar ze een grondige haat ontwikkelde voor de Kerk. Haar ontsnapping was haar stem, want al op 15-jarige leeftijd werd ze ontdekt. Uiteindelijk besloot ze school te laten vallen en volop voor de muzikale carrière te gaan met haar eerste band, Ton Ton Macoute.
De band deed het niet slecht, maar het was haar stem die vooral de aandacht trok, dus begon ze onder haar eigen naam muziek te maken. Haar eerste manager was Fachtna O’Ceallaigh, die voordien het hoofd was van Mother Records, het label dat opgericht werd door U2. Het leverde O’Connor een samenwerking op met The Edge voor de soundtrack van de film ‘Captive’. Uit de samenwerking met O’Ceallaigh leerde O’Connor naar verluidt ook om haar mening te geven. O’Ceallaigh was namelijk ontslagen door U2 nadat hij in interviews iets te openlijk zijn mening gaf over politiek en muziek – ook die van de band van Bono.
De debuutplaat van O’Connor, ‘The Lion and the Cobra’, werd een ietwat onverwachte sensatie bij de release in 1987. O’Connor had gemillimetreerde haren, keek nogal nors en droeg vaak vormeloze kleren en was daarmee het tegenovergestelde van de popdiva’s die het gewoonlijk maakten in die tijd. Zelfs haar label was bang dat het publiek, vooral in de V.S., bang zou zijn van haar. Maar het nummer ‘Mandinka’ werd haar eerste hit in de Verenigde Staten en de single ‘Troy’ geldt nog steeds als een vaste waarde in lijstjes als ‘De Tijdloze’. O’Connor werd uitgenodigd in de show van David Letterman en mocht ‘Mandinka’ live komen brengen op de Grammy Awards, waar ze genomineerd was in de categorie Best Rock Vocal Performance, Female.
Die performance zou haar op de kaart zetten, niet alleen als zangeres, maar ook als activiste. Rond haar middel droeg ze een kledingstuk van haar zoontje als verwijzing naar het feit dat haar label haar zei dat moederschap en een carrière niet te combineren zouden zijn. Op haar geschoren hoofd had ze het logo van rapformatie Public Enemy gezet, een symbool voor de onderdrukking van hiphop op de Grammy Awards. Het genre had dat jaar voor het eerst een eigen categorie gekregen, maar de uitreiking van die prijs werd niet eens uitgezonden. Haar protestacties kregen toen veel steun, maar dat zou niet altijd zo zijn.
In 1990 kwam haar tweede album ‘I Do Not Want What I Haven’t Got’ uit, met daarop de single waar ze voor eeuwig mee geassocieerd zou worden: ‘Nothing Compares 2 U’. Het nummer was geschreven door Prince en aanvankelijk opgenomen door zijn nevenproject The Family. NME riep de plaat uit tot de tweede beste van het jaar en O’Connor mocht weer een rondje doen langs de Amerikaanse televisiestations.
De echte vijand
Zo nodigde ‘Saturday Night Live’ haar uit om te komen zingen, maar toen ze leerde dat komiek Andrew Dice Clay (die vrouwonvriendelijk en homofoob uit de hoek kon komen) de gastheer zou zijn die aflevering, stuurde ze haar kat. Dice Clay lachte haar protest weg. Meer controverse riep ze over zich heen toen ze niet wilde optreden als het Amerikaanse volkslied voor haar show gespeeld zou worden. Dat was de gewoonte in het Performing Arts Center in Saratoga, New York, waar O’Connor in de zomer van 1990 zou optreden. Ze zei dat patriottisme niets met muziek te maken heeft en dat ze geen enkel volkslied zou toelaten voor haar shows, en linkte haar protest aan het feit dat rapgroep 2 Live Crew net gearresteerd was op een van hun eigen optredens in Florida omdat hun teksten te obsceen zouden zijn. Na haar uitspraken riepen politici op om haar te boycotten. Crooner Frank Sinatra deed ook zijn duit in het zakje en zei: “Ik hoop dat ik haar kan ontmoeten, dan geef ik haar een trap voor haar kont.”
Ondanks de oproepen om haar te boycotten, werd O’Connor genomineerd voor de ene award na de andere. Op de MTV Video Music Awards greep ze de kans nog aan om bij haar acceptatiespeech te pleiten voor de inclusie van hiphopartiesten, die volgens haar het slachtoffer waren van systematisch racisme in de muziekbusiness. Toen ze nadien genomineerd werd voor vier Grammy Awards, was ze zo gedesillusioneerd met het leven in de spotlights dat ze weigerde om haar prijzen op te halen. Ze stuurde wel een brief waarin ze kritiek gaf op het feit dat de muziekindustrie te veel op materialistische waarden en te weinig op artistiek talent focust. Het leidde tot een boycot die openlijk gesteund werd door groepen als Public Enemy en Living Colour.
De druppel voor conservatief Amerika kwam in 1992, toen Sinéad O’Connor nog eens naar ‘Saturday Night Live’ mocht komen. Na haar optreden hield ze een foto van paus Johannes Paulus II voor zich, scheurde ze die in stukken en zei ze: “Fight the real enemy” - bekamp de echte vijand. Het was de ultieme uiting van haar opgekropte woede tegen de Katholieke Kerk. Ze kreeg geen applaus van het verstomde publiek in de zaal en voor veel kijkers thuis had ze definitief afgedaan.
De documentaire ‘Sinéad O’Connor – Nothing Compares’ laat de zangeres aan het woord over alles dat leidde tot dat moment, de dag waarop ze in de ogen van veel toeschouwers haar eigen carrière tot op de grond verbrandde. De geschiedenis zou ons echter leren dat ze eigenlijk gewoon gelijk had, dat de problemen waartegen ze protesteerde, de ongelijkheid in de muziekindustrie, racisme, censuur, misbruik en ongeremd patriottisme, de kritiek waard waren. Dat ze bereid was om haar eigen nog jonge carrière te saboteren om haar boodschap te verkondigen, is meer dan bewonderenswaardig.
En hoe blikt de zangeres er zelf op terug? Dat komt aan bod in de documentaire, maar we kunnen wel al zeggen dat ze tevreden is met hoe alles is gelopen. Het publiek denkt dat haar carrière gedaan is sinds die dag in 1992. Zelf zegt ze dat haar echte carrière die dag pas begon.
Bekijk ‘Sinéad O’Connor – Nothing Compares’ op donderdag om 22u25 op Canvas of waar je ook bent via Pickx.be of de Pickx-app.

Meest gelezen
-
1
Kids
‘Craig van de kreek’: elke weekdag nieuwe afleveringen op Cartoon Network
-
2
Series
Dit zijn de hoogtepunten uit vier seizoenen ‘Succession’
-
3
Films
Deze acteurs en actrices traden uit de schaduw van hun ouder
-
4
Films
Docureeks ‘Muhammad Ali’ (Canvas) schetst de vele facetten van ‘The Greatest’
-
5
Films
Deze verborgen verwijzingen in 'The Truman Show' bevatten aanwijzingen over het einde van de film
Lees meer over Muziek
-
De Koreaanse bariton Taehan Kim wint de Koningin Elisabethwedstrijd voor zang
De Koreaanse bariton Taehan Kim is de winnaar van de Koningin Elisabethwedstrijd zang 2023. Dat maakte juryvoorzitter Bernard Foccroulle zaterdag rond middernacht bekend.
-
Bring Me The Horizon @ Rock Am Ring 2023, Nürburgring
-
Bullet For My Valentine @ Rock Am Ring 2023, Nürburgring
-
Turnstile @ Rock Am Ring 2023, Nürburgring
-
Machine Gun Kelly @ Rock Am Ring 2023, Nürburgring
-
Sum 41 @ Rock Am Ring, Nürburgring
-
Three Days Grace @ Rock Am Ring 2023, Nürburgring
-
NOFX @ Rock Am Ring 2023, Nürburgring
-
Steel Panther @ Rock Am Ring 2023, Nürburgring
-
Maggie Lindemann @ Rock Am Ring, Nürburgring
-
The Warning @ Rock Am Ring 2023, Nürburgring
-
S10 @ Vestrock 2023
-
The Prodigy @ Vestrock 2023
-
Kings Of Leon @ Rock Am Ring 2023, Nürburgring
-
Evanescence @ Rock Am Ring 2023, Nürburgring
-
STAKE @ Vestrock 2023
-
Life of agony @ Vestrock 2023
-
K.I.Z. @ Rock Am Rock 2023, Nürburgring
-
Kings Of Leon @ Rock Am Ring 2023, Nürburgring
-
K.I.Z. @ Rock Am Rock 2023, Nürburgring