Twee weken na de gouden medaille op de Olympische Spelen in Tokio komt hockeyer Tom Boon speciaal voor Proximus Pickx nog eens terug op dat unieke avontuur.

Tom, nogmaals gefeliciteerd met je olympische titel. Was die gouden medaille nu de ultieme triomf van een gouden generatie die alles won?
Tom Boon: “Ja, het werd de climax van een hele carrière. Eigenlijk werd die succesreeks ingezet na onze verloren finale op de Spelen in Rio. Sindsdien wonnen we ongeveer elk toernooi waar we aan deelnamen. Tokio werd de beloning van vele jaren hard werken, daar zijn we heel fier op.”

Jullie trokken naar Tokio met de vaste overtuiging niets minder dan goud te behalen. Gedurende heel het toernooi leek het ook alsof niets jullie kon tegenhouden, dat zelfvertrouwen was nieuw vergeleken met Rio vijf jaar eerder.
Boon: “De situatie was niet te vergelijken met 2016. Toen stonden we zesde op de wereldranglijst en hadden we op de grote toernooien nog nooit toplanden als Nederland of Australië verslagen. Deze keer vertrokken we met de status van topfavoriet. Maar zelfs al ben je op papier de beste ploeg, dan nog blijft het een grote klus om dat in de praktijk om te zetten. We bleven gefocust en scherp, we geloofden op elk moment in onze kwaliteiten en dat leverde uiteindelijk ook die beoogde gouden plak op.”

Die shoot-outs in de finale tegen Australië waren niet voor hartlijders…
Boon: “Ik begrijp nog steeds niet waarom die laatste shoot-out opnieuw moest gegeven worden. Als ploeg was ons al opgevallen dat de scheidsrechters geregeld foutjes maakten tijdens het toernooi en om eerlijk te zijn zat de schrik er wel wat in dat ons dat fataal zou worden. Want op basis van onze eigen kwaliteiten geloofden we stellig in goud.”

Ga je op zo’n cruciaal moment aan het twijfelen?
Boon: “We bleven geconcentreerd. We wisten dat Vincent (Vanasch, de keeper van de Lions, nvdr) klaar was om te schitteren, hij heeft zich steeds voorbereid voor dat soort momenten. In dat opzicht gingen we de shoot-outs in met het vertrouwen dat we een licht voordeel hadden op de tegenstander. Zulke shoot-outs hebben we zelden verloren.”

De terugkeer naar België, waarbij jullie gevierd werden in de straten van Brussel, zorgde voor een pak emoties, niet? Zeker nadat jullie in Japan weken aan een stuk in een bubbel geleefd hadden.
Boon: “Het was fantastisch, ik krijg nog steeds kippenvel wanneer ik erover vertel. Een groots moment voor het Belgische hockey. Tien jaar geleden had ik nooit durven dromen dat zoiets ooit zou kunnen. Ondanks de regen stond er een massa volk, sommigen zelfs met tranen in de ogen. We voelen dat de Belgen fier zijn op hun hockeyteam en dat geeft een warm gevoel.”

Hoe heb je het toernooi op persoonlijk vlak beleefd? Je voorbereiding was verre van ideaal, om het zacht uit te drukken.
Boon: “Gedurende een maand kon ik amper lopen. Het nam flink wat tijd in beslag om weer in vorm te geraken. Net wanneer ik me weer klaar voelde, kreeg ik een stick in mijn gezicht en stond ik weer langs de kant. Zo miste ik een groot stuk van de voorbereiding op de Spelen en was ik fysiek niet top. De hitte in Japan hielp ook niet echt.”

Je coach Shane McLeod nam na die gouden medaille afscheid van de Red Lions. Na zes jaren vol triomfen. Wat zal jou het meest bijblijven van hem?
Boon: “In de eerste plaats al die zeges natuurlijk. Want sinds hij coach werd, kenden we bijna niet anders dan succes. Hij is iemand met een grote emotionele intelligentie, hij weet hoe en wanneer hij eenieder moet aanspreken. Als trainer is hij misschien niet de beste, maar hij omringt zich uitstekend en hij kent goed genoeg zijn eigen kwaliteiten en gebreken. Het getuigt van vakmanschap dat je zo een getalenteerde groep haar volledige potentieel laat benutten.”

De opmerkelijke resultaten van de Red Lions gaven het hockey in België een enorme boost, met een hele generatie jongeren die de sport ontdekten. Is dat, naast al die medailles, de grootste verwezenlijking van deze ploeg?
Boon: “De mooiste overwinning is dat we een hele generatie konden inspireren. Dat was trouwens onze slogan tijdens de Spelen: Inspire the next generation. We doen duizenden jonge hockeyers dromen van titels winnen. We toonden dat dat kan en dat je van hockey ook je beroep kan maken.”

Binnen anderhalf jaar komt er al een WK aan, we kunnen ons inbeelden dat de Red Lions nog wel even de beste van de wereld willen blijven…
Boon: “We hebben nu drie jaar om weer alles te winnen wat we de voorbije jaren hebben gewonnen. En ik zie er ons perfect toe in staat. Op twee of drie spelers na zal de ploeg ongewijzigd blijven. Bovendien is de opvolging al verzekerd: de jongeren in onze selectie toonden in Tokio dat ze klaar zijn om de fakkel over te nemen. Ze zullen nog progressie maken. In oktober starten we met de Pro League, maar daarna wordt het WK ons volgende grote doel.”