Ann Wauters heeft op sociale media in een open brief afscheid genomen als basketbalster. Op de Olympische Spelen kwam ze voor de Belgian Cats voor het laatst in actie in de tweede groepswedstrijd tegen Puerto Rico. De Belgische vrouwen sneuvelden bij hun debuut uiteindelijk in de kwartfinales tegen Japan.
De veertigjarige Waaslandse, goed voor 131 selecties bij de nationale ploeg, zat de laatste twee jaar zonder club. Ondanks een tegenpruttelende knie was ze erbij in Tokio.

"De Olympische Spelen zijn heel speciaal", postte ze. "De hele wereld is verenigd rond de sport. Het is zo intens, er zijn zoveel emoties en veel 'eerste keren'. Ik voelde me geïnspireerd tussen de beste atleten ter wereld, die nooit stoppen met het opzoeken van hun limieten. Records zijn er om gebroken te worden."

"Er waren voor mij tijdens mijn carrière veel 'eerste keren'. Ik werd als eerst gekozen bij de draft van de WNBA, was de eerste Belgische om de EuroLeague te winnen en MVP te worden. Maar belangrijker dan persoonlijke onderscheidingen is om te zien hoe anderen in mijn voetsporen treden. Het is mooi om te zien hoe Emma Meesseman één van de beste speelsters ter wereld werd, of hoe Julie Allemand en Kim Mestdagh ervaring opdeden in de WNBA."

Wauters wilde haar carrière altijd afsluiten op de Spelen. Ze behoorde in juni niet tot de Belgische EK-selectie, maar mocht ondanks een gebrek aan ritme wel mee naar Tokio. Dat zorgde her en der voor kritiek, maar dat gaf Wauters enkel maar extra motivatie.

"Ik weet niet hoe ik iedereen moet bedanken die me heeft geholpen bij het bereiken van mijn dromen", legde ze uit. "Ik heb de voorbije drie jaar hard gewerkt om de Spelen te halen. Ik moest steeds proberen mijn twee knieën (kraakbeen) in orde te houden, terwijl ik elke dag een beetje ouder werd. Ik heb me omringd door personen die me pushten en in me geloofden. De criticasters hebben me enkel meer brandstof gegeven en ervoor gezorgd dat het vuur bleef branden. De eerste dag in het olympisch dorp en tijdens de openingsceremonie was ik overweldigd. Ik heb me eens moeten knijpen. Maar ja, het is allemaal echt gebeurd."

Wauters eindigde met dankwoorden voor haar naasten, familie, coaches, vrienden en ploeggenotes. "Ik ben enorm dankbaar dat ik ben kunnen stoppen zoals ik dat wou. Die oranje bal zal altijd een speciale plaats hebben in mijn hart. Het is tijd om verder te gaan naar een ander hoofdstuk in mijn leven, met nieuwe dromen, nieuwe ambities en nieuwe uitdagingen."