Valt 'As Good as It Gets' door een moderne lens nog te smaken?

Het palmares van de film ‘As Good as It Gets’ uit 1997 is op z’n minst indrukwekkend te noemen. Het is de recentste film die zowel de Oscar voor de beste mannelijke hoofdrol (Jack Nicholson) als die voor de beste vrouwelijke hoofdrol (Helen Hunt) won, en dat in het jaar waarin ook ‘Titanic’ naar de prijzen dong. De film behandelt onderwerpen als verdraagzaamheid en tolerantie, maar blijft dat ook vandaag de dag nog overeind?

Tegenwoordig is het verhaal van ‘As Good as It Gets’ zeker niet nieuw te noemen. Zelfs toen de film in 1997 in de zalen kwam, schreef de pers dat het hoofdpersonage, dat begint als een alleshatende misantroop en langzaamaan van zijn omgeving leert houden, een voorspelbare evolutie doormaakt. Toch werd de prent van James L. Brooks door de verzamelde pers (met uitzondering van enkele tegendraadse recensenten) de hemel in geprezen, voornamelijk omwille van het acteerwerk, de subtiliteiten en de scherpe dialogen.
 
De film vertelt het verhaal van Melvin Udall, een schrijver van romantische literatuur uit New York. Hoewel hij er steeds in slaagt om geliefde personages neer te pennen, heeft hij een afkeer voor alles rond hem. Hij vertoont obsessief-compulsief gedrag (ontwijkt barsten in het plaveisel, zit altijd aan hetzelfde tafeltje voor hetzelfde ontbijt dat hij bestelt van dezelfde serveerster), heeft het niet begrepen op zijn homoseksuele buurman Simon of diens kleine hond.
 
Alles staat op zijn kop wanneer Melvin voor de hond moet zorgen nadat Simon aangevallen wordt. Bovendien moet zijn vaste serveerster verhuizen om bij haar zieke zus te zijn. Dan begint de klassieke evolutie van Melvin, die eerst affectie begint te tonen voor de hond, en zo ook zijn buurman beter leert kennen. De norse man stelt zich open voor zijn omgeving, en sluit zowaar vriendschappen. Ook hij, die man die een constante strijd voert met zijn omgeving, wordt steeds beter begrepen. Openheid, verdraagzaamheid en pro-LGBTQ zijn de lessen van ‘As Good as It Gets’.

Te melig?

Tegenwoordig zou die boodschap nogal snel als zoetsappig, makkelijk sentimenteel en overdreven klef afgedaan worden, maar deze film overstijgt die vooroordelen. De dialogen zijn namelijk zo geschreven dat elk personage en elke evolutie subtiel en realistisch is, maar toch zitten ze vol clevere oneliners. Zo vraagt iemand in het begin van de film aan Melvin hoe hij erin slaagt om zo’n goede vrouwelijke personages te schrijven. “Ik schrijf mannen, en neem dan hun redelijkheid en verantwoordelijkheidszin weg”, antwoordt hij droog.
 
Ook door een moderne lens blijft de film dankzij die scherpe dialogen het genieten waard. Bovendien slaagt de film erin om een homoseksueel personage te portretteren zonder daar een stereotype van te maken, wat voor een film van bijna een kwarteeuw oud nog best uitzonderlijk is. Voor zijn tijd was de prent dus best progressief en ruimdenkend, en ook vandaag blijft die om die redenen relevant. Dat kleffe randje moet je erbij nemen.
 
Bekijk ‘As Good as It Gets’ vanavond om 21u20 op één.

Films

Bekijk alles
Top