'J’attendrai le Jour et la Nuit': docu van Filip Peeters toont woonzorgcentra in coronatijd

'J’attendrai le Jour et la Nuit' is een documentaire geregisseerd door Leni Huyghe, Liesbeth De Ceulaer en Maui Druez over de ongeziene crisis in de woonzorgcentra als gevolg van Covid-19. Aan de hand van beelden gemaakt door de bewoners, archiefmateriaal en interviews met betrokkenen, toont de film hoe de crisis de pijnpunten van het politieke beleid rond de zorgsector heeft blootgelegd. De documentaire wordt vanavond om 21u10 uitgezonden op Canvas en is ook beschikbaar op VRT NU.

De documentaire laat een groep bewoners en personeelsleden van drie verschillende woonzorgcentra aan het woord. We zien hoe zij de pandemie beleven maar worden ook geconfronteerd met de tekortkomingen in het huidige zorgsysteem. De bewoners en het personeel gaan ook in gesprek met Wouter Beke, Vlaams Minister van Welzijn, Volksgezondheid en Gezin, over de impact van de beslissingen die hij en zijn kabinet de voorbije maanden namen.

De bezieler van het project is acteur Filip Peeters. Hij draaide tijdens de eerste lockdown 'Familie', een film gebaseerd op het gelijknamige theaterstuk, en 'J’attendrai le Jour et la Nuit', een documentaire over de coronacrisis in de Vlaamse woonzorgcentra. "Alle focus ging naar de ziekenhuizen, verzorgingstehuizen zijn compleet aan hun lot overgelaten", zei Peeters over zijn motivatie om de docu te maken, afgelopen zomer in Gazet Van Antwerpen.

Frans chanson

"Weet je, misschien was kwaad toch het juiste woord", aldus Peeters nog in Gazet Van Antwerpen. Kwaad over de wantoestanden in onze rusthuizen. De acteur wou die wantoestanden vastleggen op beeld en schakelde daarvoor de hulp in van drie vrouwelijke regisseurs en een monteur. De timing was cruciaal, het probleem urgent. "Dat moest nu gebeuren, in het oog van de storm. Als we nog een jaar moeten wachten op ‘de grote corona-documentaire', vergeet iedereen hoe geschift de situatie in die centra eigenlijk wel was."
 
'J'attendrai Le Jour Et La Nuit' verwijst naar het refreintje van een Frans chanson, dat ooit symbool stond voor het verlangen naar het einde van de Tweede Wereldoorlog. Nu vertolkt de zin de hoop op een coronavrij leven. De woorden stonden in een van de woonzorgcentra op de muur geschreven.
 
Verschillende inwoners van de zorgcentra kregen hun eigen camera mee. "Zo beleven we het hele verhaal echt vanuit hun perspectief", vertelde Peeters in Gazet Van Antwerpen. "Het zijn ook zij die in de documentaire de confrontatie aangaan met Vlaams minister van Welzijn Wouter Beke (CD&V). Ze houden hem een spiegel voor, in de hoop dat hij en de rest van de politiek er iets uit leren. Dan moeten we dit soort toestanden hopelijk nooit meer meemaken."
 

Music Maestro

Bekijk alles

Sport in de kijker

Bekijk alles

Focus op films, series & tv

Bekijk alles

Nieuws van het esport-front

Bekijk alles
Top