App TV
Proximus Pickx Download de app GRATIS
Openen

Susobrino vertelt over zijn beste én vreselijkste festivals

“De regen viel plots met bakken uit de lucht, op al mijn instrumenten. Ik heb meteen moeten inpakken.”

Weinig mensen kunnen zo met zichzelf lachen als Susobrino of ‘Suso voor de vrienden’. Hij vertelt aan VICE over zijn beste en slechtste festivalmomenten, hoe hij zijn Boliviaanse roots omarmt en wat hij in zijn neus smeert vlak voor hij het podium opgaat.

VICE: Hey Suso, je artiestennaam betekent ‘zijn/haar neef’ of ‘je neef’ in het Spaans. Vertel eens waar ‘Susobrino’ en je bijnaam ‘Suso’ vandaan komen?
Susobrino: Mijn eerste artiestennaam was Bcote, maar tijdens het studeren aan PXL in Hasselt, door de vrienden die ik er maakte en de leerkrachten die me beïnvloedden, begon mijn Boliviaanse roots naar me te bellen. ‘Neem op!’ zei die. Door het omarmen van mijn roots kwam ik op het woord ‘Susobrino’. Die naam voelt sindsdien heel aangenaam. Mijn vrienden zijn me ‘Suso’ beginnen noemen. Als iemand toch nog ‘Bart’ zegt, dan krijg ik een rilling. Ik voel me echt geen Bart. Al wil ik niet slecht spreken over mijn ouders hé, ik snap het wel.

Je moeder is Boliviaanse. Jij verwerkt traditionele Boliviaanse geluiden in je muziek. Ben je ook met Boliviaanse muziek opgegroeid? Of heb je die ontdekt tijdens je soloreis naar Zuid-Amerika in 2017?
Alletwee. En ik luisterde thuis trouwens niet enkel naar traditionele Boliviaanse muziek, het is meer die hele latino-feeling, het hele continent dat erin zit.

Ja? Op reggaeton heb ik je nochtans nog niet betrapt...
Pas op, als ik ga draaien, durf ik zéker reggaeton opleggen. Als kind luisterde ik thuis naar vanalles. Ik had Cubaanse vriendjes, bij hen thuis leerde ik klassiekers als de Buena Vista Social Club kennen. Nu ik bewust met muziek bezig ben en er veel over opzoek, zijn er soms nummers die terugkomen, die ik als kind heb geluisterd. Woah, dat is als een puzzel die in opnieuw in elkaar valt. Mijn moeder gaf les aan anderstalige nieuwkomers en in die klassen maakte ze veel vrienden. Er kwamen bij ons thuis altijd mensen van over de hele wereld over de vloer.

“Ik wil dat de mensen de muziek appreciëren en niet alleen voor het bier komen.”

Susobrino

Hoe voel je je als je het podium op gaat?
Ik ben altijd zenuwachtig. Ik merk wel dat ik er controle over krijg, nu ik veel meer speel. Maar op het laatste moment, de laatste vijf of tien minuten voor ik op het podium moet, is het echt wel bijna doodgaan. Ik wil gewoon echt niet falen. Ik wil dat de mensen de muziek appreciëren en niet alleen voor het bier komen.

Hoe uiten die zenuwen zich bij jou?
Er heerst chaos. Ik kan niet meer opletten, ik hoor niet meer wat mensen zeggen en ik kan niet meer praten.

Heb je een ritueel voor je het podium op gaat?
Ik smeer Mentisan, een Boliviaanse eucalyptuszalf, in mijn neusvleugels en op mijn lippen. Dat werkt voor álles: voor de stress, de zenuwen, ziek zijn en katers. En als ik snel wakker wil worden, dan smeer ik het onder mijn ogen. Dan voelt het alsof ik plots heel veel lucht in mijn gezicht krijg.

Ha! Na ons gesprek gaat de verkoop van Mentisan plots de hoogte in...
Dat zou goed zijn, want ik wil het zelf in België importeren!

“Ik ben die gast die alle rotzooi-instrumentjes op rommelmarkten koopt.”

Susobrino

Welke instrumenten of welke sound in jouw muziek zijn typisch latino?
Ik gebruik de Charango, dat is een vijfdubbelsnarig Latijns-Amerikaans instrument, en de Quena, een fluit. En percussie-instrumenten natuurlijk. Ik ben die gast die alle rotzooi-instrumentjes op rommelmarkten koopt. Ik gebruik ze als gereedschap, tot er iets goed klinkt. Susobrino to the rescue for disabled instruments!

Is er ook iets typisch Belgisch aan je muziek?
Goh, nee denk ik? Meestal spreek ik in mijn intro zelfs Engels.

Niet? Wat zou jouw familie in Bolivia atypisch vinden aan jouw muziek?
Goh ja, de beats en de elektronische kant en de invloeden van hiphop natuurlijk. Maar mijn familie zou nooit zeggen ‘Dat is raar’. Ze steunen mij door dik en dun. Latino’s hé.

Is er een optreden waar je een heel bijzonder gevoel aan overhoudt?
Toen ik in het Openluchttheater in Deurne voor Omara Portuondo mocht spelen, een van de zangeressen van Buena Vista Social Club, voelde dat geweldig. Ze is een oudere dame, een beetje een funny grumpy grandma en ze zingt fantastisch. En haar band is zó goed. Zij speelden op zichzelf al een fantastisch repertoire, echt crazy muzikanten. Die dag delen met zo’n mensen en als elektronische producer de brug kunnen maken naar zo’n straffe, traditionele muziek, dat is een droom voor mij. Dat is wat ik wil doen. Bovendien is het OLT een prachtige locatie. Het was perfect.

Wat is je favoriete festival in België?
Naar Dour ben ik al vaak geweest en dat vond ik altijd cool, maar eigenlijk is dat telkens in de eerste plaats een reünie met mijn vrienden.

Suso, je gaat zélf voor het bier!
Oeps, betrapt! Weet je, Horst heb ik altijd gemist, maar wil ik heel graag eens zien en meemaken. En Couleur Café ook.

Heb je een favoriete festivalanekdote?
Bij onze buren op de camping deed één gast constant dit: (Suso doet een snelle handbeweging met een hoog geluidje erbij). Er gingen geen tien minuten voorbij of hij herhaalde die beweging. En heel die vriendengroep begon dat mee te doen. Toen ze op een keer naar de wei waren, kwam er een groep zware punkers aan. ‘Kennen jullie die gasten?’, vroegen ze. ‘Nee’ zeiden wij, waarop die punkers al hun tenten volpisten. Wauw! Die gasten kwamen terug en hadden dat niet eens door. Echt ranzig.

“De regen viel plots met bakken uit de lucht, op al mijn instrumenten. Ik heb meteen moeten inpakken.”

Susobrino

Heb je al eens een concert gespeeld waarop het helemaal mis ging?
Ja, dat gebeurt echt vaak. Vaak staan de monitors niet goed of niet luid genoeg en dan kan je niet alles geven, dan moet je heel erg opletten wat je doet. Één keer was het echt een ramp, al was het niet de schuld van de techniekers. Op Supervue in Luik moest ik een keer buitenspelen op een berg, met één plastic zeiltje boven mij. Ik zag een gigantisch dikke wolk aankomen en dacht dat die wel voorbij zou drijven, maar na tien minuten viel de regen plots met bakken uit de lucht, op al mijn instrumenten. Ik heb meteen moeten inpakken. Die avond moest ik ook nog in Gent spelen. Al mijn instrumenten waren zeiknat, ik heb ze opengelegd in de auto en de airco superwarm gezet, ook al was het een bloedhete dag. Ach, moeder natuur hé.

Waar zou je ooit nog eens écht willen spelen?
Het Worldwide festival in Frankrijk, dat zou ik graag doen. En sowieso ergens in Zuid- Amerika. Ik heb er ooit gedraaid toen ik nog Bcote was, in een backpackershostel in Sucre in Bolivia. Dat was niet nice. Technisch was dat heel slecht, de baas van het kot vond dat ik stiller moest spelen en die backpackers kwamen de hele tijd liedjes aanvragen. Maar goed, mijn familie vond het wel leuk. Ze komen van Potosí, waar mijn grootvader nog in de bekende zilvermijn heeft gewerkt.

“Ik heb in Bolivia natuurgeluiden opgenomen, gesprekken tussen lokale boeren, maar ook geluiden op het traditionele carnaval van Oruro. Die geluiden heb ik op mijn eerste plaat gebruikt.”

Susobrino

Heb je Bolivia ten volle leren appreciëren tijdens je reis?
Ja, La Paz is mijn lievelingsstad nu. Toen ik alleen reisde, besefte ik pas wat er zich rondom mij in de wereld afspeelt. Ik heb een vriend die ook half Belgisch en half Boliviaans is en die was daar ook. Hij heeft mij meegetroond door La Paz en mij geïntroduceerd bij zijn vrienden. Dat was fantastisch. Verder heb ik vooral alleen gereisd. Alles zelf beslissen, dat was een grote key voor mij. Ik was op stap met een zoomrecorder en een casetterecorder en nam alles op wat naar mij toekwam. Die geluiden heb ik op mijn eerste plaat gebruikt. In het Amazonewoud heb ik natuurgeluiden opgenomen, gesprekken tussen lokale boeren, maar ook geluiden op het traditionele carnaval van Oruro.

Aan je accent te horen, ben je opgegroeid in de Kempen?
Ja. Ik ben van Arendonk, al heb ik écht geen band met Arendonk of de Kempen. Ik ben blij dat ik er weg ben.

Je hebt er wel een dikke L aan overgehouden.
Shiiit, ja da’s waar. Goh ja, eigenlijk moet ik dat omarmen hé.

Misschien moet je volgende album over je Arendonkse roots gaan?
Nooo!

VICE & Pickx - 1 Stage Festivals

Bekijk alles

Top