Current language: nl

Nick Cave in tien platen: begeesterend, beklijvend, rauw en echt

Valt Nick Cave te herleiden tot tien platen? In het geheel niet. 's Mans oeuvre is zodanig omvangrijk dat hij zelf een team van archivarissen nodig heeft om alles te catalogiseren. Met deze selectie van tien platen kom je al een eind, maar ga toch vooral zelf op zoek.
Nick Cave in tien platen: begeesterend, beklijvend, rauw en echt © EPA

Cave was onlangs nog te gast met zijn 'Conversations Tour', een concept waarin hij gesprek met het publiek en muziek combineert. Louterend, voor beiden. Charismatische frontman, songwriter en multi-instrumentalist. Hij is ook bekroond als auteur, ontpopte zich als filosoof, biechtvader en ongewilde levenscoach voor zijn fans. Op 30 april staat hij in het Sportpaleis, om er zijn meest recente plaat 'Ghosteen' voor te stellen.

Junkyard

Junkyard © Nick Cave

Nick Cave, door het kwade bezeten! Op de tweede van The Birthday Party, een van de belangrijkste postpunkbands ooit. Hypnotiserende drums, feedback, percussie, macho-baslijnen... Stomend en moeraskoortsig. Eén grote brok psychotische waanzin, maar dan wel geniaal. In vergelijking met TBP is Grinderman een schooljongen. Mensen die Caves 'The Ass Saw The Angel' gelezen hebben, zullen in dit album ook elementen herkennen van Caves Faulkneriaanse romanpersonages.

The Firstborn is dead

The Firstborn is dead © Nick Cave

Caves tweede solo-album. Vooral uitgebeende blues. Pareltjes? 'Say Goodbye to the Little Girl Tree' en 'Wanted Man' bijvoorbeeld. Een andere classic is de openingstrack 'Tupelo', met apocalyptische beelden tegen de backdrop van Elvis' geboorteplaats. Zeven songs lang, een prachtig geheel met het effectieve gitaarspel van Blixa Bargeld. Nog ene troef? 'Train long suffering'. Bob Dylan approves, want 'Wanted Man' is een van de beste interpretaties ooit.   

Kicking against the pricks

Kicking against the pricks © Nick Cave

Caves derde soloplaat staat vol covers en leert ons de favorieten van de zwarte nachtraaf kennen. Bijzonder sterk! 'Kicking against the pricks' bundelt een reeks prachtige interpretaties van Caves eigen favorieten, op zijn typische onnavolgbare manier. Cave kreeg commercieel ook steeds meer succes, en dat vertaalde zich naar meer én vooral grotere optredens, zoals Futurama. Check vooral 'Hey Joe' en 'All Tomorrow's Parties'. Voor de ene een meesterwerk, voor de andere een slag in het water. Vorm vooral zelf je idee! 

The Proposition - soundtrack

The Proposition - soundtrack © cave

In 1989 schreef Cave (samen met Blixa Bargeld en Mick Harvey) al de soundtrack voor 'Ghosts... Of the Civil Dead'. Vanaf 2005 volgden nog verschillende andere soundtracks. De soundtrack van 'The Proposition' is vaak nogal down, maar altijd zeer sfeervol, ook door de gevoelige klanken van de neuriënde mannenstem, en de mooie vioolcomposities.  

The Good Son

The Good Son © Nick Cave

Waaraan herken je een sterke plaat? Aan de singles. Kan zijn. Hier toont Cave zijn songsmidschap. Met 'The Weeping Song' en 'The Ship Song' schreef hij alvast twee klassiekers. Classics die nog steeds gedraaid worden, mind you! Opgenomen in Brazilië, gemixt in Berlijn, door onder andere Flood (zoek 'm op!). Zeven songs pure klasse. Voorbode van de kwaliteit verderop in de jaren 1990, aangegeven door het treintje 'The Good Son', 'Sorrow's Child', 'The Ship Song' en 'The Weeping Song'. 

Let Love In

Let Love In

Vijfsterrenplaat. Nuff said. Niet helemaal. Op deze plaat staat veel 'love', maar weinig Valentijn. 'Red Right Hand' wordt later, dankzij het succes van de serie 'Peaky Blinders', alsnog een hit. Indrukwekkend album. Cave & The Bad Seeds klinken hier als maniakken die hevig verliefd zijn op spookachtige waanbeelden.  



The Boatman's Call

The Boatman's Call

Meesterwerk! Dankzij de liefde ... Zonder PJ Harvey was er van deze plaat geen sprake geweest. Cave schreef de nummers bij elkaar na het afspringen van zijn relatie met Harvey. Nou, als liefdesverdriet tot zulke dingen in staat is, dan wil je je toch voortdurend in dat gevoel wentelen? Misschien, misschien. Een fan beschreef deze plaats als volgt: "Iedere keer als ik naar 'The Boatman's Call' luister, bedenk ik me dat ik als romanticus altijd uitkijk naar de volgende verliefdheid - maar ook een beetje naar het liefdesverdriet."

Grinderman

Grinderman © Cave

Rauwer dan het vorige werk, met de Bad Seeds aan boord, die zich van hun beste kant tonen. Cave was 53 toen hij deze plaat bijeenpende. Nou zeg. De meeste mensen zitten dan met hun stoffen pantoffels voor de buis, te kijken naar een of andere vreemde realityreeks. Niet Cave. Creatief, fysiek en vocaal staat hij hier helemaal sterk, met prachtversies van 'Evil' en 'When My Baby Comes' , 'What I Know' en 'Palaces Of Montezuma'. En uiteraard (tromgeroffel) 'No Pussy Blues'. Lang niet alle songs zijn Cave-klassiekers, maar de sleazy bluesgekte met ongezond hoge testosteronwaarde is ongekend.

Push the sky away

Push the sky away

Mick Harvey - long time sidekick - ging. Warren Ellis werd orkestleider. Feest! Mja ... Zijn vijftiende ook alweer, en ingetogener. Cave gaat nog steeds op zoek naar seks, religie en geweld? maar dit keer hebben de nummers veel minder gemeen met de withete rock-'n-roll van The Bad Seeds en Grinderman. Het is een ode aan de zoektocht naar schoonheid. "Some people say it's just rock'n'roll, but it gets down to your soul. You've gotta just keep on pushing, keep on pushing, push the sky away."

Skeleton Tree

Skeleton Tree © cave

Een van de meest dramatische platen van de laatste vijf jaar. En daarmee schurkt ze aan tegen Bowies 'Black Star'. Geschreven vóór het fatale ongeluk van zijn zoon Arthur, maar de opnames - die ook vastgelegd werden in de film 'One More Time with Feeling' - zijn bijzonder pijnlijk. En dat is ook te horen. Hartverscheurende plaat. Mondjesmaat te degusteren. 

Ghosteen

Ghosteen

Zijn meest recente. Niet iedereen was mee. Maar Mark Demig - Allmusic - schreef het volgende: "Ghosteen sounds like the musings of a handful of lost souls, each trapped in their own barren prairie with memories that soothe and ache at once." Goeie samenvatting. En ook Dansende Beren wist het mooi te vatten: "Ghosteen behandelt onmiskenbaar dezelfde thema’s, maar opent de deur voor een weloverwogen treurnis. Tijd heeft zich over de wonden gelegd zonder deze daarom echt te genezen."

Top
t