Current language: nl

Rock Werchter: 10 niet te missen bands en artiesten

Ja, 't wordt weer moeilijk kiezen dit jaar naar welke bands je gaat kijken op Werchter en welke je links laat liggen. Want eigenlijk wil je alles zien... Maar dat is schier onmogelijk. Omdat we graag helpen om het spreekwoordelijke muzikale kaf van het koren te scheiden, hebben we hier tien bands geselecteerd waarvan we denken dat ze meer dan de moeite waard zijn. Voor elk wat wils. Van metal tot singer-songwriter. Van helemaal dancegek tot popgeek. Doeteruwvoordeelmee!

De Staat: mooie staat van dienst!

De Staat: mooie staat van dienst! © De Staat

De Staat. Nederlandse rock met ballen zo groot als die van het Atomium. Maakten vooral boven de Moerdijk brokken, tot ze de goegemeente trakteerden op een moker van een song - 'Witch Doctor' - met een clip waarvan iedereen dacht: wtf? Vandaag is het niet langer de muziek die een band maakt of kraakt. Clips behoren tegenwoordig tot het wapenarsenaal waarmee artiesten een plek opeisen in de grote poel muzikanten. Kijk naar wat Rammstein bijvoorbeeld doet. Instant succes. Ook De Staat wist zich de kijker in te 'clippen', met 'Witch Doctor', waarin zanger Torre Florim omringd wordt door een groep geanimeerde figuren die wild om hem heen beginnen te rennen. Het filmpje is ondertussen al bijna vijf miljoen keer bekeken en heeft wereldwijd prijzen gewonnen. ‘Witch doctor’ werd in 2017 uitgeroepen tot het beste festivalnummer aller tijden. Niet mis! Wordt wel eens de interessantste rockband van Nederland genoemd, en daar zit wat in. Niet twijfelen, en gaan. En dan ook volledig loos gehen. 

Barns Courtney: tweede keer goeie keer.

Barns Courtney: tweede keer goeie keer. © Courtney Barns

Steevast omschreven als 'de man van de tweede kans'. Waarom? BC verkaste met zijn ouders naar de VS, maar verhuisde zelf terug naar Groot-Brittannië om er te leven van de muziek, wat aardig leek te lukken. Helaas, het lot was hem niet al te gunstig gezind: Barns begon een bandje, SleeperCell, waarmee het wel wat leek te lukken, maar toen het anders uitdraaide en de band ermee ophield, werd hij frontman van Dive Bella Dive. Jackpot? Ja en neen, want het eerste album - via Island Records - werd nooit uitgebracht. De platenmaatschappij had er blijkbaar geen zin in. Onnozelaars. Maar Courtney stopte niet. Hij deed some crappy jobs, sliep in de auto van zijn lief en bleef muziek maken. In 2015 kwam 'Glitter & Gold' en het leven van Courtney nam een nieuwe wending. Opvolger 'Fire' kreeg nog meer aandacht en werd ondertussen al 35 miljoen keer gestreamd. Eat yer heart out Island! Barns heeft ondertussen twee albums op zijn palmares, 'The Attractions of Youth' en '404' (2019). 




Years & Years: snel, sneller, snelst.

Years & Years: snel, sneller, snelst. © wikimedia

2012: geen Years & Years te zien. 2014: Years & Years laat weten dat ze er zijn. 2019: Years & Years staat op Rock Werchter. Carrières in de muziek: dat het erg snel kan gaan. Anderhalf jaar nadat ze het voorprogramma verzorgden voor Sam Smith in de AB verkoopt het Britse trio Years & Years zo maar even Vorst Nationaal uit. Op eigen kracht. Alsof het niets is. Maar het zat er wel aan te komen, want ze hadden al een paar straffe songs in hun broekzak (‘Sunlight’, ‘King’ en ‘Shine’) én al een Werchterse doortocht. Helemaal ingebed in 2019, deze Britse youngsters, aangevoerd door de charismatische beau Olly Alexander, die liever zong dan dat hij voor de camera's stond. Op hun laatste album 'Palo Santo' doen ze veel goeds. De plaat kreeg dan ook overal lovende kritieken. Diepgang, emotie en een boodschap die raakt. Synthpop met een randje van goudbrokaat.

Duister. Donker. TOOL.

Duister. Donker. TOOL.

Dit jaar kondigde TOOL aan een nieuwe plaat te releasen. Dat het verdorie hoog tijd werd, want die-hard fans dolen al maanden door de straten, op zoek naar nieuws over een van de meest spraakmakende bands van de laatste twee, drie decennia. Met James Maynard Keenan (zie ook Puscifer) heeft TOOL een frontman in huis die niet enkel zijn publiek weet te begeesteren, maar ook een zweem van mysterie met zich meedraagt. Wie is die gast eigenlijk? Zanger én wijnbouwer (ja, hij heeft een wijngaard), occultist én filosoof. Elk album van TOOL is anders, en toch ook steeds weer een trip waar je in verloren loopt. Fibonacci-codes, verborgen ritmes, hogere wiskunde en een ode aan wat we allemaal niet weten. Onlangs speelde de band een aantal nieuwe songs live. De fans werden gek. Iedereen kijkt reikhalzend uit naar de opvolger van '10.000 Years', de eerste plaat van de band in 13 jaar tijd. 

Weeeezeeeerrr!!! Ja rockverdomme!

Weeeezeeeerrr!!! Ja rockverdomme!

Rivers Cuemo. Dat is de naam van de frontman van Weezer. Kerel naar ons hart - alleen die naam al - die ons als jongvolwassene jaren geleden liet kennismaken met zijn ietwat absurde, puberaal gekke college band. Sindsdien zijn we grote fan! 1994. Weezer releasete hun gelijknamige album 'Weezer'. Wat een bom. Rivers Cuemo was 24 en schreef de soundtrack van een generatie. Vreemde kerel? Misschien wel, want hij groeide op in de ashram Yogaville in Connecticut. Hoe het ook zij: met 'Buddy Holly' scoorde Weezer een hit, en ze stonden op de kaart. De opvolger van 'Weezer', 'Pinkerton', deed het bijlange niet slecht, maar was toch een commerciële flop. In die mate zelfs dat Weezer er even aan dacht om er de brui aan te geven. Dat Weezer iets heeft met felle kleuren, blijkt uit de hoezen: na de blauwe volgden een groene, een witte en een rode, allemaal getiteld 'Weezer'. De band bleeft touren, jaren aan een stuk, en kwam vorig jaar weer helemaal onder de aandacht dankzij de cover 'Africa' van Toto. Wordt ongetwijfeld een fijn feestje. 

Charlotte Gainsbourg. Legacy? Je eigen ding doen, ja!

Charlotte Gainsbourg. Legacy? Je eigen ding doen, ja! © Belga

Wat doe je als je de dochter bent van twee iconen uit de pop/rock/filmcultuur? In het geval van Charlotte Gainsbourg? Koppig je eigen koers varen en je eigen plaats opeisen, naast je vader - Serge - en je moeder, Jane Birken. Het leven van de jonge Charlotte leest als een avontuurlijk sprookjesboek, al zal het voor haar natuurlijk wel de normaalste zaak ter wereld geweest zijn dat haar vader Serge Gainsbourg was - de man die ooit live op tv eens tegen Whitney Houston zei 'I wanna f*ck you'. Altijd in voor een grapje. Hoe het ook zij, Charlotte liet voor het eerst van zich horen op haar twaalfde aan de zijde van vader Serge in het zeer omstreden ‘Lemon Incest’ (1984).

Twee jaar later maakte ze een eerste eigen plaat, maar daarna liet ze film primeren. Pas in 2006 maakte Gainsbourg haar echte muzikale entree met ‘5:55’. Fraaie electropop met teksten van Jarvis Cocker (Pulp) en muziek van Air. Op haar jongste album herdenkt ze haar overleden vader (†1991) en halfzus Kate Berry (†2013). ‘Rest’ (2017) is evenveel tristesse als woede en heeft Paul McCartney en Guy-Manuel de Homem-Christo (Daft Punk) te gast. Ingetogen en introspectief, helemaal het tegenovergestelde van haar vader, maar wel net zo poëtisch en vindingrijk.

Underworld. Slippery when all set...

Underworld. Slippery when all set... © Epa

1994. De tussenschotten tussen dance en rock stonden stevig verankerd in de ondergrond. Rockers die van dance hielden? Kon niet. Techno was nog maar net de grote plas overgewaaid - een stukje uit Detroit - en kerels die van beats hielden, spoorden niet. En toen kwamen die van Underworld, met ‘dubnobasswithmyheadman’. Bom! De tijden zijn veranderd. Vandaag eet iedereen uit verschillende muzikale potten. Techno naast dance en grime naast schlager: het kan allemaal in de platenkast. 25 jaar geleden was dat anders.

Maar gelukkig waren er kerels als The Chemical Brothers en Underworld die pogingen deden om de gitaarwereld met de dance te verzoenen, iets waar ze wonderwel in slaagden. Bezielers Karl Hyde en Rick Smith ontmoetten in 1992 de jonge dj en producer Darren Emerson. De chemische reactie was explosief. ‘dubnobasswithmyheadman’ (1994) schreef geschiedenis als het album dat het gitaarpubliek richting dance sleurde. De bom ‘Born Slippy’ uit de al even klassieke film ‘Trainspotting’ (1996) brak de laatste weerstand. Het duo Hyde/Smith stoomde ongenadig verder met hun immer frisse combinatie van dub, techno en new wave. De absolute onsterfelijkheid verdiende Underworld on the road. Hun concerten zijn happenings voor zintuigen en ledematen. 100 procent natuurlijke euforie.

Van zwerver naar muzikant.

Van zwerver naar muzikant.

Zach Condon zwerfde op zijn 16de door Europa. Hij werd verliefd op de zigeunermuziek van Goran Bregovic en op het gevoel van Parijs. En toen? Toen kwam 'Nantes'. ‘Nantes’, dé kerstsingle van 2007, zorgde voor de doorbraak. Condon verrijkte zijn gipsyklanken gaandeweg met rijke orkestraties en kwam zo uit bij een even subtiele als besmettelijke partymix. Er is een klein voetbalelftal nodig om dat volle geluid live te brengen. Dat vergt veel energie van de bedenker. Wat verklaart waarom er telkens zoveel tijd zit tussen elke release. Beirut is dus een schaars goed. Dat maakt het succes alleen maar groter en het weerzien warmer.

Naast zigeunerinvloeden voegde hij nu ook subtiele orkestraties toe, waarvoor hij inspiratie opdeed door het intensief beluisteren van Franse chansons. Zijn schare fans groeide gestaag mee. Beirut staat bekend als een rijke en unieke persoonlijkheid in de muziekwereld. Zach Condon is geliefd bij een zeer trouw publiek dat nieuwsgierig is naar nieuwe klanken en is al van kindsbeen af een gepassioneerd muziekliefhebber. ‘Gallipoli’ (2019) tilt het gezelschap nogmaals op tot een hoger niveau.

Portland

Portland

Stemmen uit het land van regen. Portland, Oregon? Neen, Portland uit België, de band die in 2018 een van de drie laureaten werd in De Nieuwe Lichting van Studio Brussel en finalist van Humo’s Rock Rally, en ondertussen al aan talloze harten gedrukt werd. Portland is het vehikel van Jente Pironet en Sarah Pepels. Grossieren in meerstemmige melancholische pop met elektronische weerhaken en wisten zich al verschillende keer in de kijker te spelen. Hun single ‘Pouring Rain’ kreeg bijvoorbeeld meer dan 1 miljoen streams op Spotify, en dat is quite an achievement. De song was weken niet uit Vlaanderens populairste hitlijsten zoals VOX en De Afrekening weg te denken. 

De Morgen schreef over ‘Pouring Rain', tijdens de Humo’s Rock Rally Finale: ”Met ‘Pouring Rain’ legden ze meteen een van de allermooiste songs van deze editie voor, waarin woorden als "etherisch", "americana" en "tijdloos" spontaan verschenen in notitieboekjes." Kort na het succes van ‘Pouring Rain’ releasete Portland ‘Mathilda’, een cover van ALT-J. Portland live of Portland via de speakers van je installatie? Wat je ook kiest, het wordt een prachtige trip vol emotie, melancholie en misschien zelfs een traan... Wie ‘Pouring Rain’ bijvoorbeeld eens live wil zien, puur en onversneden, het is hier te doen:  

Two Door Cinema Club

Two Door Cinema Club © Wikimedi

Gaan we naar de cinema? Neen, liever naar een bandje. Ah, hoe heet het? Two Door Cinema Club. Dus toch naar de cinema! Jaja, gezever, gezever. Maar het mag voor een keer, want de muziek maakt veel goed. 

Genoemd naar een bioscoop in thuishaven Bangor, een kuststad in Noord-Ierland. Eigenlijk heet de bioscoop Tudor Cinema, maar aangezien voorman Sam Hallyday de naam altijd verkeerd uitsprak, werd het Two Door. Het trio tekende in 2009 bij  Kitsuné, een hip label uit Parijs. Hun debuut ‘Tourist History’ (2010) werd gemixt door danskoning Philippe Zdar (Motorbass, Cassius). Aansluitend toerden ze met de Franse poptrots Phoenix. Het wijst op de nodige finesse. Maar er zit tegelijkertijd ook flink wat rock en Britse zottigheid in hun mix van indie, pop en electro. Op hun jongste album ‘Gameshow’ (2016) wekken de drie onverwacht maar overtuigend de geest van Prince tot leven. Met 'Talk' releaseten ze een nieuw fijn funky-geïnspireerd nummer. De discovibe zorgt in ieder geval voor een vrolijke en montere sfeer. 

Top