Current language: nl

In memoriam: Paul Severs

Charmezanger Paul Severs is op 70-jarige leeftijd overleden. De zanger was er al een tijd slecht aan toe na een hartaanval. Paul werd in de jaren zeventig bekend en kroonde zich al gauw tot een toonaangevende stem in de Vlaamse muziekwereld. Een kort carrière-overzicht.

Paul Severs overleden

The Criminals

The Criminals © isopix

Toen Paul Severs amper zeventien was, werd hij leadzanger van The Criminals. Broeder Pax, die naast zijn godvruchtige leven ook nog tijd had om als manager van de groep te fungeren, trok enige tijd later zijn stoute schoenen aan en stuurde een demo van de groep naar producer Jean Klüger, die toen onder meer Will Tura onder z’n hoede had. Klüger vond de groepsnaam maar niets, maar smeedde toch plannen met het gezelschap: hij wilde Paul als zanger wat meer op de voorgrond plaatsen en besloot dat een Nederlandstalig repertoire beter bij het ensemble zou passen dan het Engels waarvan ze zich aanvankelijk bedienden.

Moeizaam begin

Moeizaam begin © photonews

Onder de naam Paul Severs & The Criminals bracht de groep in 1966 een eerste single: Geen wonder dat ik ween. Nelly Byl zorgde voor de tekst. Het liedje flopte evenwel, net als de daaropvolgende releases Met jou bij mij en Geld is maar papier. Aangezien Severs uitstekend Frans sprak, met dank aan zijn vriendinnetje en latere echtgenote Paulette, ging hij dan maar aan de slag als bediende in het gemeentehuis van de Brusselse gemeente Ukkel.

De smaak van het succes

De smaak van het succes © photonews

Broeder Pax besloot het er niet zomaar bij te laten zitten. Hij bracht Severs in contact met Sylvain Tack, die z’n manager werd en hem binnenloodste bij zijn platenfirma Start. Het succes van de singles Catharina en Hey Baby was nog tamelijk bescheiden, maar in het gezegende jaar 1970 volgde de definitieve doorbraak met Ik ben verliefd op jou. Het liedje kampeerde maandenlang in de Vlaamse hitlijsten en ook een Engelstalige versie van de groep Octopus (I’m so in love with you) en een Franstalige variant van Crazy Horse (J’ai tant besoin de toi) deed het niet onaardig.

Wat later werd ‘Geen Wonder Dat Ik Ween’ opnieuw uitgebracht, en de tweede poging bleek succesvoller. Ook met ‘Ieder mens’ en ‘Ik heb rozen voor je mee’ werd het gewenste resultaat behaald, waardoor Severs een ware hitmachine werd. Hij kreeg zelfs zijn eigen verzoekprogramma op de zeezender Radio Mi Amigo. Midden jaren zeventig werd Sylvain Tack ingeruild voor Johnny Hoes.

De Tien Om Te Zien-jaren

De Tien Om Te Zien-jaren © photonews

In de eighties werd een hele lading singles gelanceerd: Dansen in de discotheek, waarom ach waarom en het iets minder fijnzinnige Ik wens je ’n hel hier op aarde kregen telkens een plaats in de Vlaamse top-10. Toch was een terugkeer van het grote succes pas voor de jaren ’90, met dank aan Tien Om Te Zien. Zeg ‘ns meisje zorgde in de Leuvense Manhattan voor en dolgedraaid publiek en Paul verblijdde liefhebbers van het Vlaamse levenslied bovendien met Oh Little Darling en het onnavolgbare Hé Suzie, de bui is over, respectievelijk covers van nummers van G.G. Anderson en Henk Wijngaard.

Na de eeuwwisseling

Na de eeuwwisseling © photonews

In de jaren nul volgde weer een kalmere periode. De zanger kreeg wel nog geregeld airplay: zo werd het nummer ‘Geen wonder dat ik ween’ gebruikt in de soundtrack van de komedie Firmin en fungeerde Oh Little Darling als beginriedeltje van de onvolprezen VTM-serie Clan. Severs bracht ook nog enkele duetten uit: eentje met Dina Rodrigues en drie met Dennie Damaro. Twee jaar geleden verscheen zijn laatste album, getiteld Een avond met Paul Severs.

Top