Current language: nl

Whispering Sons: cold wave met tonnen passie

Postpunk is terug. With a vengeance. In Groot-Brittannië en de Verenigde Staten zijn Idles, Savages, Shame en (het al oudere) Parquet Courts slechts enkele van de vele groepen die ook door het grotere publiek werden ontdekt, en in eigen land loste Whispering Sons de hoge verwachtingen na het winnen van de Rock Rally met verve in.
Whispering Sons: cold wave met tonnen passie © Jan Van Hecke - CPU

Bekijk "On Image", een unieke livesessie van Whispering Sons in de Hasseltse Muziekdroom

Het begin

De echte doorbraak komt er natuurlijk met Humo’s Rock Rally, maar ook daarvoor worden de namen Fenne Kuppens (zang), Kobe Lijnen (gitaar), Tuur Vandeborne (bas), Sander Hermans (toetsen) en Sander Pelsmaekers (drum) in bepaalde middens al met het nodige respect uitgesproken. De reden hiervoor is simpel: de eerste mini-lp van de groep, ‘Endless Party’ (aanvankelijk een cassette-only release, op Wool-E Tapes), laat een groep horen die weliswaar naar de klassieke zwartejassenplaten geluisterd heeft (Joy Division, uiteraard, maar ook The Cure, Modern English en Comsat Angels), maar toch al een eigen geluid aanboort. Daar zitten de stem en de uitstraling van Fenne Kuppens voor veel tussen, natuurlijk: in de vrijwel overal lovende reviews duiken de namen van Nico en Patti Smith geregeld op. Een niet helemaal onterechte vergelijking: Kuppens beweegt zich op het podium immers, net als Smith, als een gedreven, haast sjamanistische figuur, terwijl haar stem nog een half octaaf lager zit dan die van de vroegere Velvet Underground-chanteuse. En met nummers als ‘Shadow’, ‘Time’ en ‘Wall’ bewijst de groep songs in huis te hebben die een grote toekomst doen vermoeden.

Wall

Humo’s Rock Rally

Humo’s Rock Rally © Jan Van Hecke - CPU

In 2016 neemt Whispering Sons deel aan Humo’s Rock Rally; van in het begin worden zij als absolute favoriet gebombardeerd. Geen benijdenswaardige positie – elke andere plaats dan de eerste zou bijna een smadelijke nederlaag betekenen – maar de groep laat zich niet uit zijn lood slaan en maakt het de jury gemakkelijk. Klaar om de studio op te zoeken voor een lp, denk je dan, maar in die val willen de Limburgers – die de mijnstreek intussen wel ingewisseld hebben voor de Brusselse grootstad – niet trappen. Zij nemen de tijd om de juiste nummers te laten rijpen, maar zorgen er wel voor dat het momentum in eigen handen blijft, met de singles “Performance / Strange Identities” en “White Noise” op het label Weyrd Son Records van Michael Thiel (voor de kenners: Michael is de zoon van Marcel Thiel, beter bekend als Snowy Red). De twee releases bevestigen dat de hooggespannen verwachtingen eenvoudigweg terecht waren. Van het paranoïde walsje ‘Performance’ tot de verontrustende sleper ‘Strange Identities’ (met een niet voor gevoelige zielen bestemde clip) en het stomend openbloeiende “White Noise”: de enkelingen die Whispering Sons nu géén grote toekomst voorspellen, worden joelend de stad uitgedragen.

Strange Identities

Image

Image © Nathan Dobbelaere - CPU

In augustus 2018 lost Whispering Sons een eerste video van het nieuwe te verschijnen album. “Waste” gaat nóg dieper en donkerder dan het vroegere werk, en lost meteen een schot voor de boeg: dit lijkt geen groep te zijn die voor het gemakkelijke succes zal gaan.

Waste


Wanneer het debuutalbum “Image” twee maanden nadien verschijnt, wordt dat vermoeden meer dan bevestigd: vervreemding, onzekerheid en paranoia zijn de vaakst terugkerende thema’s, en de verwantschap met de oorspronkelijke cold wave uit de jaren 80 is onmiskenbaar. Toch kan je de groep niet beschuldigen van epigonisme. Whispering Sons heeft wel degelijk een eigen geluid, dat gedreven wordt door een eenvoudige maar strakke ritmesectie die, samen met gelaagde gitaren en discrete synths, een wall of sound creëert. Die op zijn beurt als canvas dient voor de diepe stem van Fenne Kuppens.
Ondanks de afwezigheid van commerciële gimmicks, wordt de plaat wel meteen aan de borst gedrukt door een heleboel mensen. Nieuwe single ‘Alone’ slaat vrijwel ogenblikkelijk zijn tenten op in De Afrekening van Studio Brussel, om er na 8 weken de eerste plaats te bereiken. Daarnaast wordt de groep ook drie keer genomineerd voor een MIA (Doorbraak, Alternative en Artwork).

Alone



Daarna komt er zowaar nog een stroomversnelling bij. Op basis van de sterke lp én de livereputatie van de groep, staan de verzamelde festivalorganisators in de rij om Whispering Sons aan hun affiches toe te voegen: Best Kept Secret, Rock Werchter, Dour, Lokerse Feesten, Cactusfestival, Rock Herk, Eupen Musik Marathon en W-festival… Dat zijn opsommingen die je normaal gesproken enkel bij “gevestigde waarden” vindt. Maar wellicht is dat precies de stap die Whispering Sons nu al aan het zetten is. In ieder geval lijkt het erop dat deze groep een absolute blijver wordt.

Top