Current language: nl

Mauro Pawlowski in tien songs

Mauro P. moet een van de meest productieve Belgische muzikanten zijn. Als zichzelf, frontman van Gruppo di Pawlowksi, Mauro & The Grooms, Maurits Pauwels, ex-sidekick bij dEUS, het al lang ter ziele gegane Evil Superstars of – onlangs nog – samen met Daan en Willy Sommers... Wij zochten tien songs uit die Mauro typeren. Of toch zeker tien songs die het songschrijfgenie Mauro Pawlowski mooi tonen.

Evil Superstars - Satan is in my ass – ‘Love is okay’ (1996)

Evil Superstars - Satan is in my ass – ‘Love is okay’ (1996) © Mauroworld

Waarmee het allemaal begon? Een doortocht in HUMO’s Rock Rally in 1994, toen Mauro zijn bende muzikale gekken aanvoerdde: Evil Superstars. Het was in de preselecties al duidelijk dat er geen kruid gewassen zou zijn tegen het waanzinnige geweld en de energie die Evil Superstars in het publiek katapulteerden. Wie waren die Limburgse nozems, met in de rangen ook Tim Vanhamel (Millionnaire) en Dave Schroyen? Niemand kende het antwoord, maar ze gingen wel aan de haal met de eerste prijs. Uit ‘Love is okay’. Veel Zappa toch.  

Evil Superstars - It’s a sad sad planet – ‘Boogie-Children-R-Us’ (1998)

Evil Superstars - It’s a sad sad planet – ‘Boogie-Children-R-Us’ (1998) © Mauroworld

Meezinger, uit 1998 ook alweer. Het verhaal achter het nummer? Is het een urban legend of is het echt gebeurd? Toen Mauro met de songs voor de plaat ‘Boogie-Children-R-Us’ naar de platenfirma stapte, was hun reactie: “Er staan geen singles op!” Waarop de genaamde Maurits pen en papier vroeg, zich even afzonderde en een paar minuten later terugkwam met ‘It’s a sad sad planet’.  

Mauro & The Grooms - Fear Life – ‘Black Europa’ (2004)

Mauro & The Grooms - Fear Life – ‘Black Europa’ (2004) © YouTube Mauroworld

En toen was daar ineens The Grooms, een nieuwe begeleidingsband met wie Mauro één album opnam, ‘Black Europa’: donkere rock, duister, met een allesoverheersende bas. Pittig detail: op de plaat zelf zijn The Grooms niet te horen. Pawlowski had geen centen en speelde alles gewoon zelf in. Hoedje af, toch. En de teksten liegen er ook niet om. ’t Gaat allemaal redelijk diep en stevig. ‘God made me fear life but love you.’ Ja, God, je bakte het toch iets te bruin.  

Mauro Pawlowski - Sky Tiger – ‘Songs from a bad hat’ (2001)

Mauro Pawlowski - Sky Tiger – ‘Songs from a bad hat’ (2001) © Mauroworld

En daar is de singersongwriter. Met ‘Songs from a bad hat’ toonde de heer P dat hij een begenadigd songschrijver is, iemand die gepokt en gemazeld is in de westerse (en niet-westerse) muziektraditie en zich beïnvloed weet – goed luisteren – door alles en iedereen. ‘Sky Tiger’ – een prachtig liefdesliedje – is schatplichtig aan The Beatles en weet dat mooi te blenden met iets wat Kim Thayil (de gitarist van Soundgarden) ook zou doen. Prachtig! 

Hitsville Drunks - JC Says JC – ‘Sincerely Average’ (2014)

Hitsville Drunks - JC Says JC – ‘Sincerely Average’ (2014) © Mauroworld

Hitsville Drunks, opgericht in 2007, bracht een aantal singles uit, en één album. Het was het vehikel waar Mauro een aantal gelijkgestemde vrienden in verzamelde, zoals Herman Houbrechts (drums), Jan Wygers (bas) en Sjoerd Bruil (gitaar). Fijn stukje muziek, die ‘JC says JC’, met een beginakkoord dat een vette knipoog is naar ‘Venus’ van Shocking Blue. Volgens Radio 1 was ‘JC says JC’ de perfecte kerstsingle. Jesus Christ says Jesus Christ. Nou moe!  

Othin Spake - Fry – ‘The Ankh’ (2016)

Othin Spake - Fry – ‘The Ankh’ (2016) © Mauroworld

Niet voor een gat te vangen. Zelfs niet voor duizend. In Othin Spake – samen met drummer Teun Verbruggen en Jozef Dumoulin of Fender Rhodes – kan Mauro zijn avant-gardedemonen lossen in een experimentele poel. ‘Fry’ is een live-opname, een acht minuten lange verkenning van het universum of een wandeltocht in de diepe krochten van Mauro’s muzikale ziel. Niettemin, met Othin Spake toont Mauro dat hij een van de meest veelzijdige muzikanten van zijn generatie is. 

Gruppo di Pawlowski - Honest all night – ‘In Inhuman Hands’ (2017)

Gruppo di Pawlowski - Honest all night – ‘In Inhuman Hands’ (2017)

Gruppo di Pawlowski. Zagen we een aantal jaar geleden eens op de Gentse feesten, in de Handelsbeurs. Amper een half uur ver in de set en Mauro stond met een bebloed hoofd te zingen. Er zat een deuk in de microfoon, en in zijn hoofd. Dat is wat de muziek van Gruppo di Pawloski met je doet: it makes ya crazy. Megaband wel, met een horde jonge wolven die het vuur uit hun sloffen spelen. Mauro is hier meestal gewoon Mauro, zonder gitaar, maar met een duivelse begeestering die je vrijwel nergens anders ziet. Oh, er staat  geen enkele elektrische gitaar op dit album. 

dEUS - Bad Timing – ‘Pocket Revolution’ (2005)

dEUS - Bad Timing – ‘Pocket Revolution’ (2005) © Belga

Dat effect dat je hoort op ‘Bad Timing’? Mauro die zijn e-bow gebruikt. Leuk effectje, maar Mauro deed meer dan effecten verzorgen bij dEUS. Hij was erbij sinds 2004, na Craig Ward, en bleef tot 2016. “Ik ben niet het type artiest dat zich enkel op popmuziek wil focussen", verklaart hij. "Zonder over de mentaliteit van de andere groepsleden te willen oordelen: de mijne wijkt daar nu eenmaal een beetje van af. Uitsluitend in dat popcircuit meedraaien, uitsluitend dat soort succes en dat soort kwaliteit nastreven, daar ben ik nét niet gemotiveerd genoeg voor.” (in Knack) 

Maurits Pauwels - ‘Een mooie tijd’ – Afscheid in Kloten (2016)

Maurits Pauwels - ‘Een mooie tijd’ – Afscheid in Kloten (2016) © Mauroworld

Olala. Maurits in het Nederlands. Als je lak hebt aan street cred, dan doe je gewoon waar je zin in hebt en etaleer je je liefde voor het Nederlandstalige lied. Maurits Pauwels deed het. Met aplomb. Hilarisch was de passage bij ‘Van Gils en Gasten’. Mauro had een woordvoerder mee: “Bij Van Gils en Gasten staat alles vooraf in een script uitgeschreven. Toen Lieven Van Gils vragen begon te stellen en enkel Louis antwoordde, merkte ik dat heel dat gesprek de verkeerde kant uitging. Er vielen zeer pijnlijke stiltes (lacht). En dat mag niet op tv. Ik heb toen, tegen mijn voornemen in, toch moeten ingrijpen, want anders was het helemaal misgelopen. Ik denk dat ze bij Van Gils en Gasten wel twee keer zullen nadenken voor ze nog eens de ‘echte, onversneden Mauro’ uitnodigen (lacht).” 

Wall Streets - Sweet and nice people (2017)

Wall Streets - Sweet and nice people (2017) © Wouter De Sutter

Remo en Mauro. Remo Perotti is drummer – en veel meer dan dat – en een goeie maat van Mauro. Samen zijn ze Wall Streets en doen ze iets  met cold wave. Twee man, bakken charisma en niet bang om op hun bek te gaan, want ook dat doen ze goed en in stijl.  

Top