Start to protestsong: welke zijn de tien meest gedraaide protestsongs ooit?

Start to protestsong: welke zijn de tien meest gedraaide protestsongs ooit?

‘Problemen? Schrijf het van je af!’ En zo geschiedde. Talloze artiesten uiten hun misnoegdheid over maatschappelijke issues in een lied; en dat doen ze eigenlijk al eeuwen. Maar welke zijn de 10 meest gedraaide protestliederen ooit? Een selectie!

Imagine – John Lennon

Imagine – John Lennon

© EPA

Imagine there's no heaven - It's easy if you try - No hell below us - Above us only sky. Meegezongen door miljoenen monden, telkens opnieuw. ‘Imagine’ is één van de meest populaire hippie-protestsongs ooit, en geeft Lennons naïeve droom weer over een vredevolle wereld. Neergepend in 1971, en geïnspireerd op een gedicht van zijn vrouw, Yoko Ono, uit de vroege jaren 1960. ‘Imagine’ werd door het muziektijdschrift Rolling Stone bestempeld als Lennons grootste geschenk aan de wereld. Bij een heruitgave in 1980, vlak na Lennons dood, bereikte ‘Imagine’ de eerste plek in de UK hitlijsten.  

God Save the Queen – The Sex Pistols

God Save the Queen – The Sex Pistols

© Wikimedia

Of Queen Elisabeth de song zelf goed vindt? Geen idee, maar het zou best wel eens kunnen dat ze wat punk in haar lijf zitten heeft. Hoe het ook zij: The Sex Pistols gebruikten de titel van het Engelse volkslied en schreven een song ter ere van Queen Elisabeths zilveren jubileum, op 7 juni 1977. De song is terug te vinden op ‘Never Mind the Bollocks, Here’s the Sex Pistols’. Aanvankelijk zou de song ‘No Future’ heten, een iets duidelijker weergave van hoe ze dachten over de monarchie: bollocks! De vergelijking met ‘a fascist regime’ en de zin ‘there is no future in England’s dreaming’ maakten de song erg controversieel zodat de BBC hem niet wou draaien.

Fight the Power – Public Enemy

Fight the Power – Public Enemy

© EPA

Duidelijker kan het niet. ‘Vecht tegen machtsmisbruik.’ Public Enemy, bij het releasen van de song waren ze al supersterren, nam deze hiphop-claccic op voor Spike Lee’s film ‘Do the Right Thing’. ‘Fight the Power’ werd een gi-gan-tische hit (stond op de plaat ‘Fear of a Black Planet’), en alleen al Chuck D’s sneer aan het adres van Elvis (en de hele ‘witte’-popcultuur) is al een jab in het gezicht: “Elvis was a hero to most / But he never meant shit to me.” De boodschap van de song werd vaak verkeerd geïnterpreteerd: het gaat niet over vechten tegen autoriteit, maar tegen het misbruik ervan. ‘Fight the Power’ staat bol van de ‘black culture samples’.  

Alternative Ulster – Stiff Little Fingers

Alternative Ulster – Stiff Little Fingers

© wikimedia

Grab it and change is, it’s yours. Stiff Little Fingers, Belfasts finest, ‘mochten’ zingen over de problemen in Noord-Ierland, want ze kwamen er vandaan. Ze zagen steeds meer sektarisch geweld, police brutality, terrorisme en militaire aanwezigheid in de straten. ‘Alternative Ulster’ verscheen in 1979, op ‘Inflammable Material’, maar Stiff Little Fingers ziet de toekomst niet somber tegemoet: neem de toekomst in eigen handen, zeggen ze, ze is aan jullie.  

An Alternative Ulster
Grab it change it's yours 
Get an Alternative Ulster 
Ignore the bores, their laws 
Get an Alternative Ulster 
Be an anti-security force 
Alter your native Ulster
Alter your native land 

Free Nelson Mandela – The Special A.K.A.

Free Nelson Mandela – The Special A.K.A.

© EPA

Nelson Mandela – dat hij rust in vrede – was het boegbeeld van de strijd tegen apartheid in Zuid-Afrika, ook al zat hij vrijwel heel zijn leven gevangen op Robbeneiland. Zuid-Afrika in de jaren '80: de segregatie is er elke dag voelbaar. Wit en zwart hebben niet dezelfde rechten, wit domineert, zwart legt de duimen. Maar de wereld verandert en de roep naar gelijkheid en de eis om Nelson Mandela vrij te laten klinkt luider dan ooit tevoren. The Special A.K.A. vertolkte de song, geschreven door Jerry Dammers. Dammers zelf kende Nelson Mandela niet zo goed, tot hij naar een antiapartheidsconcert ging in Londen, en hij naar huis stapte met een idee voor een song. “Ik had nooit vermoed dat dat lied zo’n impact zou hebben”, vertelde hij later, “en zeker niet dat het een national anthem zou worden.” 

 

Hurricane – Bob Dylan

Hurricane – Bob Dylan

© Wikimedia

Rubin ‘Hurricane’ Carter. Een zwarte Amerikaan met ‘a hell of a right jab’, met andere woorden: een man die wist hoe hij zijn tegenstrevers tegen het canvas moest meppen. Carter had een rooskleurige toekomst als bokser. Talent, doorzetting, focus. Tot hij op een bewuste avond opgepakt werd, beticht van een drievoudige moord waar hij niets mee te maken had. Ergens in een bar had een moordlustige bende drie mensen vermoord. Carter was in geen velden te bespeuren, maar een getuige had hem wel gezien. Hij werd opgepakt, na een flutproces veroordeel en kreeg levenslang. Bob Dylan las Carters biografie, nam pen en gitaar en schreef ‘Hurricane’, over het onrecht dat Carter aangedaan werd. Het werd een grote hit, en – het zou zo maar eens kunnen – een schakel in de ketting die leidde tot Carters vrijlating, na 20 jaar gevangenschap. Carter stierf in 2014. 

Killing in The Name – Rage Against the Machine

Killing in The Name – Rage Against the Machine

© EPA

Begin jaren 1990 en de radio braakt een moker van een riff en een song waarin de zin ‘Fuck you, I won’t do what you tell me’, 23 keer herhaald wordt. Voor de puberende jonkheid van toen: een welkome meezinger, maar wisten ze veel dat het een dijk van een protestsong was. De song is van de hand van Zack de la Rocha, frontman van de angry-young-band Rage Against The Machine (die naam alleen al!), waarmee hij de infiltratie van white supremacists bij de politie aan de kaak stelt en veroordeelt; dat had al geleid tot racial profiling en open-en-bloot racisme, zoals duidelijk werd tijdens de riots in Los Angeles, datzelfde jaar, ontstaan na de dood van Rodney King, een African-American die op de verkeerde plaats op het verkeerde moment was. Net zoals de vier politieagenten die hem de dood injoegen.

Paper Planes – M.I.A.

Paper Planes – M.I.A.

© EPA

Maya Arulpragasam, de dochter van een Sri Lankaanse Tamil actvist, weet waarover ze praat als ze het heeft over de dagelijkse strijd van immigranten en vluchtelingen die uit de Sri Lankaanse conflictgebieden komen. ‘Paper Planes’ is een ‘underdog’-song en geeft een impressie, een snapshot eigenlijk, van hoe een vluchteling zich moet aanpassen in een superkapitalistisch land als de VS. Met de zin ‘All I wanna do is ‘bang-bang-bang’ and take your money’ kaart ze het stereotiepe beeld aan dat ‘locals’ hebben, wanneer ze horen dat vluchtelingen in ‘hun’ landen komen wonen. "Ze pakken alles af, meneer! En ze doen niets, leveren geen bijdrage aan de maatschappij." Nog steeds brandend actueel ook.  

Two Tribes – Frankie Goes to Hollywood

Two Tribes – Frankie Goes to Hollywood

Of Frankie ondertussen in Hollywood beland is? Het zou kunnen. Met ‘Two Tribes’ schreef de band (in volle glorie toen) een protestlied dat de nucleaire wedloop en de angst voor de bom als thema had. Rusland en Amerika rolden hun spierballen, hadden allebei de ‘grootste’ (raket, ja) en injecteerden de wereld met een grote angst: de nucleaire apocalyps was zeer nabij. ‘Two Tribes’ was een gigantische hit, in de hand gewerkt ook door de videoclip waarin president Reagan in de clinch gaat met zijn Russische rivaal, en zo de teloorgang van de planeet in werking zet. De titel van de song komt dan weer uit de film Mad Max 2: ‘When two great warrior tribes go to war.’ 

Biko – Peter Gabriel

Biko – Peter Gabriel

Peter Gabriel – ooit lid van Genesis – zette dit antiapartheidslied op zijn derde soloalbum (‘Melt’), en vertelt het verhaal over Steve Biko, een antiapartheidsactivist die een van de figuren van de beweging werd nadat hij vermoord werd terwijl hij in de cel zat. Biko’s verhaal kwam aan het licht dankzij de journalist Donald Woods, en het maakte zoveel ophef dat er later ook een film rond gemaakt werd, ‘Cry Freedom’. Gabriel vertelt wat er op die fatale dag gebeurde. Het nummer werd en grote hit, maar in Zuid-Afrika kwam het op een lijst met ‘verboden nummers.’ 

Get up, stand up – Bob Marley

Get up, stand up – Bob Marley

Een van de reggaeklassiekers en meteen een aanklacht tegen armoede. De song is van de hand van Peter Tosh en Bob Marley en werd geschreven nadat Bob Marley getourd had door Haïti en getroffen was door de immense armoede. 1973 was het, en vandaag – 45 jaar later – is er nog niet heel erg veel veranderd. Marley stak het nummer in vrijwel elke set die hij speelde, en meestal als laatste song. Het was ook het laatste nummer dat hij ooit live speelde, op 23 september 1980. 



Luister naar protestsongs in je favoriete streaming-apps met eindeloze mobiele data, dankzij Epic Beats

Top