Start to metal: deze metalplaten horen in je platenkast!

Pedal to the metal. Voor het stevigere werk en op momenten waarop je een auditieve uppercut nodig hebt, ga je te rade bij Uncle Metal. Uit het gigantische aanbod aan metalbands selecteerden we diegenen die je absoluut in je platenkast moet hebben. Moet? Ja!
Start to metal: deze metalplaten horen in je platenkast!

Tool – Lateralus

Tool – Lateralus

Wanneer de volgende plaat van James Maynard Keenan en zijn trawanten in de platenbakken zal liggen, is nog even koffiedik kijken. Maar, ze zijn ermee bezig! Eigenlijk hoort heel het oeuvre van de band in je collectie (‘Sober’! ‘Rosetta Stoned’! ...), maar als je er toch één album moet uitpikken, laat het dan Lateralus zijn, uit 2001. Het zette Tool helemaal op de metalkaart – en ook er wat buiten – want de band is nog steeds een witte raaf. Bijzondere power, ingenieuze ritmes, wat occultisme en een plaat die zelfs overeind blijft als je enkel de drums overhoudt. Mokers? ‘Schism’ en ‘Parabola’.  

Black Sabbath – Master of Reality

Black Sabbath – Master of Reality

© EPA

De derde plaat van Black Sabbath en dé plaat die tot algehele concensus beschouwd wordt als de grondlegger van doom metal, stoner rock en sludge. Verkocht meer dan 2 miljoen exemplaren en het was het album dat Chris Goss inspiratie gaf voor zijn band Masters of Reality. Ingenieus ook hoe Iommi die zware sound wist te creëren. De snaren van zijn gitaar iets minder strak zodat ie makkelijker kon spelen (hij mist twee vingertopjes aan zijn rechterhand), waarop Geezer Butler hem volgde en ook de basgitaar van de gebruikelijke Mi naar Do liet zakken. Hell yeah! Zonder de Sabbathianen geen Kyuss, geen Metallica en geen metal. Werkelijk? Ja! Give credit where credit is due.  

Megadeth - Countdown to Extinction

Megadeth - Countdown to Extinction

© EPA

1992. Megadeth lost ‘Countdown to Extinction’, de band waar Dave Mustain het hoge woord voert; Mustaine – ooit de eerste leadgitarist van Metallica – haalt zijn gram (neen, geen drugs), nadat hij jaren voordien uit Metallica gegooid werd. De bekendste songs op deze plaat? ‘Symphony of Destruction’ (‘You take a mortal man and put him in control’), dat begin de jaren 1990 doorbrak in de hitlijsten. Bijzonder meezingbaar refrein – poppy zelfs – met een heftige licks. Verder? Het doomerige ‘Sweating Bullets’ en ‘Skin o’ My Teeth’. Greatness!  

Deftones – White Pony

Deftones – White Pony

© EPA

Ja, midden jaren 1990 stonden plots – uit de asse? – van de pioniers een hele generatie nieuwe metalbands op die metal combineerden met andere genres (check daarvoor zeker de soundtrack van ‘Judgement Night’, klerefilm, machtige soundtrack). Zware gitaren, lazy-zang en experiment. Deftones had voordien al furore gemaakt met de single ‘My Own Summer’ (uit  ‘Around the Fur’), die hen op de kaart zette, maar de band koos resoluut voor een ietwat andere koers toen een resem nu-metalbands hun sound gewoon kopieerde. ‘White Pony’ is anders. Zachtere vocals, staccato-drums, meer turntablism van Delgado en een gastbijdrage van James ‘Tool’ Maynard Keenan.  

Pantera – Vulgar Display of Power

Pantera – Vulgar Display of Power

© Wikimedia

Na ‘Cowboys from Hell’, liet Pantera ‘Vulgar Display of Power’ op de mensheid los. Een stevige vuile moker waarin Phil Anselmo, Vinnie Paul (RIP), Dimebag Darrell (RIP) en Rex Brown ingehouden razernij, blaffende lyrics, efficiënte drums en megavette riffs netjes combineerden. ‘Fucking Hostile’ (the anthem of lost youth), ‘A New Level’, ‘Walk’ en het ingetogen ‘Hollow’, tekenden voor een album dat het tot één van de meest invloedrijke metalalbums van de jaren '90 schopte. Het zette de groove-metal voorgoed op de kaart. Al de zesde worp van Pantera, maar een dat zeorgde voor de grote doorbraak.  

Slayer – Reign in Blood

Slayer – Reign in Blood

© EPA

1986. Metal zit in een absolute up. En Slayer gaat aan de slag met topproducer Rick Rubin die hun derde album inblikt. Blasts, snelle gitaren, en meteen grote consternatie over het openingsnummer ‘Angel of Death’, een song over nazidokter Josef Mengele. Neen, Slayer had geen nazisympathieën. Rubin was zelfs joods. De band zorgde er (samen met Metallica, Anthrax en Megadeth) wel voor dat thrashmetal op de kaart kwam te staan. Wijs verhaal: drummer Lombardo verliet de band omdat hij er niets aan verdiende (getrouwd, weetjewel), maar Rick Rubin belde hem duizend keer om terug te komen. Het was Lombardo’s vrouw die hem overhaalde. En zo geschiedde.  

Motörhead – Overkill

Motörhead – Overkill

© EPA

Mag niet ontbreken. Lemmy – God hebbe zijn ziel niet – Kilmister laat er geen gras over groeien en toont op ‘Overkill’ uit welk hout hij gesneden is. Lekkere dubbele basdrum aan het begin, distorted-flanger gitaren en een half-rochelende Lemmy die meteen duidelijk maakt waar het hem om te doen is: rocken. Grappig verhaal: drummer Phil Taylor was druk doende met het onder de knie krijgen van spelen-op-dubbele-basdrum, toen Eddy en Lemmy binnenkwamen en zeiden: ‘Keep on playing!’ en ze de riff voor ‘Overkill’ eroverheen jasten. ‘Stay Clean’ (yeah, right), de big drums op ‘Capricorn’, en de cover ‘Louie, Louie’... Haal ‘m in huis.  

Iron Maiden – The Number of the Beast

Iron Maiden – The Number of the Beast

© EPA

Eigenlijk, feitelijk gewoon hebben. Waarom? Luister. Soms schieten woorden echt te kort. En Eddie zei: “Little less conversation, little more action.” 

Sepultura – Roots

Sepultura – Roots

Wie was Sepultura voor ‘Roots’? Een Braziliaanse metalband die het vooral goed deed in Zuid-Amerika. Met Chaos AD hadden ze al geproefd van de ‘indigenous’ koek en die keuze trokken ze door in ‘Roots’, hun zesde studioalbum en meteen hun meest succesvolle. ‘Roots’ ging helemaal voor de Braziliaanse stamelementen – niet het minst in de drums – wat de plaat een onmiskenbare wereldmuziekstempel gaf. Sepulture had een grote invloed op de nu-metal, een genre waar vooral bands als KoRn in thuis waren. Maar ‘Roots’, ja! Als het zwaar mag zijn, je je tuin moet omploegen en daar wat aanmoediging voor nodig hebt: get it! Machtige cover ook! 
 

Meshuggah – The Violent Sleep of Reason

Meshuggah – The Violent Sleep of Reason

© wikimedia

Onthou de naam Tomas Haake. En check hoe hij drumt. En bedenk dan: het is een viking. Een bijzonder muzikale ook, die bij Meshuggah aan boord kwam (pun intended) aan de vooravond van hun eerste plaat. Band bestaat als sinds 1987, maar kwam pas echt een tiental jaar geleden in het vizier, met het album ObZen. Haake had de band verlaten en kwam terug. Bijzonder goeie zet, want met ObZen speelde Meshuggah zich helemaal in de kijker. Maar wij haalden dit album er toch even bij, en wel om deze ‘drum playthrough’.

Metallica - Metallica

Metallica - Metallica

© epa

Tien bands? Dat zijn er te weinig, jom! Vandaar dat we er nog twee uitsmijters ingooien. ‘Metallica’ van Metallica, ofte ‘the black album’, waarmee Metallica zichzelf opnieuw uitvond, en hun best verkopende plaat ooit werd (‘Enter Sandman’, ‘Nothing Else Matters’, ‘The Unforgiven’) en een van de best verkopende albums ooit! 

Deep Purple - Deep Purple in Rock

Deep Purple - Deep Purple in Rock

En, out with an oldie, but a goodie. ‘Deep Purple in Rock’, van Deep Purple, met ‘Child in Time’, en ‘Speed King’ met de fantastische hoes, prikkelende ‘break neck’ solo’s en classics om u tegen te zeggen. En met het hemelse, tot het canon behorend orgeltje van John Lord. Lord he is, forever.  



Luister naar metal in je favoriete streaming-apps met eindeloze mobiele data, dankzij Epic Beats

Top