Start to folk: deze tien folkplaten moeten zeker in je platenkast!

Geen genre zo divers als folk. Van traditionele luiten en draailieren tot heftige gitaren en zelfs hapjes hiphop: in folk vind je het allemaal terug. Maar welke platen vormen een mooie introductie? We selecteerden er tien.
Start to folk: deze tien folkplaten moeten zeker in je platenkast!

© EPA

Malicorne – Le Mariage anglais

Malicorne – Le Mariage anglais

45 jaar geleden hielden Gabriel en Marie Yacoub Malicorne boven de doopvont; ze haalden de naam van de band uit het gelijknamige Franse stadje, bekend voor zijn faience. De band onderging in de loop der tijd heel veel gedaantes gehad, ook muzikaal: van traditionele naar experimentele folk, met een break-up en een wedergeboorte. Malicorne 2 ‘Le Mariage Anglais’, gereleased in 1975, komt uit de vroegste periode van de band, een plaat vol traditionele Franse folk, en vandaag nog steeds een mooie inleiding op het hele oeuvre. Klassiek instrumentarium, heldere vocalen, en liedjes die een mooi overzicht bieden van het Franse folk-canon. Dansen? Jazeker, dat kan op de bourree, ‘J’ai vu le loup, le renard et la belette’.

Fairport Convention - Unhalfbricking

Fairport Convention - Unhalfbricking

Een van de meeste succesvolle en meest invloedrijke Engelse folkbands, die op deze plaat laveren tussen folk en singer-songwriter. Unhalfbricking is het derde album van de band: een overgangsplaat die hun evolutie naar Engelse folk mooi toont. Maar, een absolute must have, omdat de vocalen van Sandy Denny altijd zalvend zijn. De band bracht al bijna 30 platen uit en kende bijna evenveel personeelswissels. Er één plaat uitpikken, is onbegonnen werk, maar als het moet, dan toch ‘Unhalfbricking’ met daarop songs als ‘Who Knows Where the Time Goes’, het Franse ‘Si tu dois partir’, en het ietwat donkere ‘A Sailor’s Life’. 

The Pogues – If I Should Fall from Grace with God

The Pogues – If I Should Fall from Grace with God

© EPA

Shane MacGowans oor werd ooit bijna eens afgebeten, tijdens een The Clash-concert. True story. Volop punk, en de mores van de tijd lieten het toe. MacGowan, Iers bloed en kwaad op iedereen (check zijn levensloop, ’t is de moeite), begon een punkbandje ‘Nipple Erectors’, en dat werd later The Pogues. De verdienste van de band? Ze haalden folk uit het binnenland en introduceerden het genre, met een flinke scheut rock-‘n-roll (en whisky), over het hele land (en de wereld). Welke plaat je in huis moet halen? ‘If I Should Fall from Grace with God’ uit 1988, met daarop de folkbom ‘Fiesta’, een song die live zalen, weides en concerthallen in lichterlaaie zet. Mooi is ook ‘Fairytale of New York’ met Kirsty MacColl en ‘The Irish Rover’, met The Dubliners.

The Dubliners – Dubliners Collection

The Dubliners – Dubliners Collection

© EPA

Ja, als er één band in de lijst moet voorkomen, dan wel The Dubliners. De band werd opgericht in 1962 (ze zijn dus gezapige vijftigers, tegenwoordig) en heeft als geen ander de evolutie van de folk beïnvloed. Maar hoe kies je één plaat uit die enorm rijke muziektraditie? Het zou The Dubliners oneer aandoen, vandaar dat we deze collectie-LP kiezen: ‘Dubliners Collection’, drie platen – zes sides – uitgebracht in 1979, vol genuine The Dubliners-folk, ééntje voor lange avonden, vol vertier, plezier, dans en the odd beer. Of, misschien ook ‘The Very Best of the Dubliners’, uit 2009.  

The Chieftains – The Chieftains

The Chieftains – The Chieftains

© EPA

Opgericht in 1962 en samen met The Dubliners zowat Ierlands belangrijkste folkgroep, met Matt Molloy, één van de bekendste fluitspelers van Ierland. The Chieftains brachten in hun hele carrière een ongelooflijk aantal platen uit – er tien selecteren is al een opgave – maar omdat we er toch één moeten kiezen, grijpen we terug naar het begin, namelijk ‘The Chieftains 2’ uit 1969, hun tweede album, met een verzameling Ierse traditionals. Op deze plaat staat een bijzondere herwerking van ‘The Foxhunt’, dat voor het eerst een volledig band-arrangement kreeg, en daardoor enorm veel succes kende.  

Amazing Blondel – Evensong

Amazing Blondel – Evensong

© Amazing Blondel

Engels, en misschien het antwoord op de vraag: hoe zouden The Beatles klinken mochten ze folk spelen? Amazing Blondel – oude mannen, niet versleten – liet de wereld kennismaken met hun muzikale interpretatie van renaissancemuziek. Ze noemden het zelf: ‘pseudo-Elizabethan/Classical acoustic music sung with British accents’. Op ‘Evensong’ (een plaat uit 1970) klinken ze voor de tijd behoorlijk progressief; het album zou evengoed vandaag kunnen uitgebracht worden. Mooie akoestische plaat, met veel aandacht voor luiten en fluiten, zoals in het mooie ‘Pavan’ of ‘Spring Season’, een ode aan de lente. Een lichtvoetig album, één dat je oplegt in een jolige bui.  

Rum – Rum.2

Rum – Rum.2

© Lieven Muësen

Belgisch. Als er één plaat is van een Belgische folkband die in je platenkast hoort, dan toch ‘Rum 2’. Waarom? Omdat er een klassieker op staat ‘Ik hou van alle vrouwen’, een folksong die het geschopt heeft tot het lijflied van vele mannen. Opgericht in 1969 door Dirk Lambrechts, Paul Rans en Wiet Van de Leest, die zich lieten inspireren door de traditionele Engelse folk. Prachtige plaat, met bekende en mindere bekende traditionals, zoals de prachtige driestemmigheid in ‘Twee conincskinderen’, het al vernoemde ‘Ik hou van alle vrouwen’, het weemoedige ‘Schoon Lief’ en het verhaal van ‘Heer Halewijn’. RUM stopte er mee, maar vondin 2005 een tweede adem. Paul Rans en Wiet Van de Leest zochten twee nieuwe muzikanten en blijven hun folkhart trouw, in A la rum. 

Alan Stivell – Brian Boru

Alan Stivell – Brian Boru

© EPA

De verdienste van de Bretoense bard Alan Stivell? Hij ligt aan de basis van de herontdekking van de Keltische harp. Stivell – né Alan Cochevelou – is net zoals talloze andere folkpioniers een kind van de jaren 1960. Bracht zijn eerste album uit in 1964 en staat na een twintigtal full albums nog steeds in de belangstelling. Bijzonder aan Stivell is dat hij niet enkel in het Frans zingt, maar ook het Gaelisch en het Welsh, getuige daarvan de platen ‘Renaissance de la Harpe celtique' , 'E Langonned' en 'E Dulenn'. In huis halen? Ja, of eerst online beluisteren, want het oeuvre is indrukwekkend.   

Gryphon – Gryphon

Gryphon – Gryphon

© Gryphon

Band met vele gezichten, maar één masker dragen ze toch met veel enthousiasme: progressief. Hun debuutalbum – ‘Gryphon’ – is er eentje uit 1973, een verzameling folk-maar-net-iets anders. Het heeft soms wat weg van een luisterspel, met een amalgaam aan instrumenten en experiment. Progressieve folkrock, dus, met elementen uit de jazz en swing, en liedjes uit de tijd van Henry VIII, zoals ‘Pastime with Good Company’, of traditionals zoals ‘Sir Gavin Grimbold’.   

Ambrozijn – Ambrozijn

Ambrozijn – Ambrozijn

© Bart De Nolf

We gaan even terug naar 1998. Violist Wouter Vandenabeele houdt Ambrozijn boven de doopvont, in Gent. Oorspronkelijk herwerken ze enkel traditionele volksmelodieën, maar ze beginnen al snel aan het schrijven van eigen nummers. Hun eerste worp, ‘Ambrozijn’, wordt bij kenners van het genre hoog aangeschreven. Zeventien volksliedjes, waaronder de klassieker ‘Vier Weverkens’, ‘St. Anna’, ‘Schoon Lief’, ‘Belle’, een mooi overzicht van traditionele folk, in een rijkgeschakeerd instrumentarium. Dat laatste nummer wordt gezongen door Ludo Vandeau, en dat is niet de minste.  



Luister naar Folk in je favoriete streaming-apps met eindeloze mobiele data, dankzij Epic Beats

Top