Current language: nl

Deze platen vieren dit jaar hun 50ste verjaardag!

Deze platen vieren dit jaar hun 50ste verjaardag!

Waar was jij in 1968? Mogelijks nog niet geboren of knee-high to a grasshopper? Of toch al helemaal mee met de muzikale en maatschappelijke revoluties? Deze platen vieren alleszins hun 50ste verjaardag. Abraham, champagne!

White Light/White Heat – The Velvet Underground

White Light/White Heat – The Velvet Underground

© Wikimedia

Reed, Cale, Tucker, Morrison. Na de flop van The Velvet Undergrounds debuut – de hoes met de banaan, nu een much-sought after hebbeding – gingen de band en hun toenmalige manager Andy Warhol (en poparticoon) uit elkaar. Was het zijn schuld dat hun debuut niet aansloeg of lag het toch meer aan de te expliciete teksten en het feit dat radiostations de plaat daarom geen aandacht wilden geven? Hoe het ook zij, ook chanteuse Nico werd bedankt, en toen verscheen na amper twee dagen studio-opnames dit album, waarin The Velvet Underground nog meer het experiment opzocht. Reed schreef een melange aan avant-gardesongs over orgieën en drugs, en benaderde zijn muziek alsof het kunst was, waarbij White Light/White Heat zijn pièce de resistance bleek. Na de opnames van dit album werd ook John Cale aan de deur gezet.

Steppenwolf

Steppenwolf

© EPA

Steppenwolf Je ziet het oudere mannen het soms meezingen als ze op de dansvloer belanden op een of ander trouwfeest: ‘Born to be wild’! Een van de tracks op het debuutalbum van Steppenwolf, dat eveneens ‘Steppenwolf’ heet. Los Angeles was toen al zonnig, ook in januari 1968, toen de band zijn debuut releasete. Impressionant was het zeker, want tot vandaag schalt de klassieker wereldwijd nog dagelijks uit de speakers. Het werd ook één van de songs op de soundtrack van de iconische film ‘Easy Rider’. Naast die track vind je op deze plaat ook een andere Steppenwolf-klassieker ‘The Pusher’ (eveneens gebruikt in Easy Rider), een donkere-donderversie van ‘Hootchie Cootchie Man’ en het briljante ‘Sookie, Sookie’. Born to stay, dus, ook na 50 jaar.

Pink Floyd - A Saucerful of Secrets

Pink Floyd - A Saucerful of Secrets

© EPA

Pink Floyds debuut ‘The Piper at the Gates of Dawn’ legde hen geen windeieren. En het was meteen ook de laatste plaat van songwriter en frontman Syd Barrett. Waarom? Zijn gedrag maakte het onmogelijk om nog met hem verder te werden: intens in het niets staren, chaotische live performances, liefde voor LSD. Volgens zijn bandleden was Barrett schizofreen. Syd quit (of moest weg). Niets bleef hetzelfde, en voor echte diehard Floyd fans heeft de band dus eigenlijk maar één goeie plaat gemaakt. Hoe dan ook: Pink Floyd vond een waardige vervanger in David Gilmour, en voor hem is ‘A Saucerful of Secrets’ zijn echte debuut als Floydiaan. Het is ook de enige plaat waarop alle toenmalige vijf leden meedoen (Set the Controls for the Heart of the Sun), en waar maar één song van Barrett op staat: ‘Jugband Blues’. Een nieuw begin.

The Doors - Waiting for the sun

The Doors - Waiting for the sun

© WIKIMEDIA

Mocht Jim Morrison nog leven, dan kon hij dit jaar klinken op de 50ste verjaardag van ‘Waiting for the Sun’. Het mocht echter niet zijn: Morrison vervoegde de ’27 Club’, maar liet wel een geweldig oeuvre na. Het debuut van The Doors (The Doors) was een bom. De opvolger (Strange Days) deed het al even goed. En toen kwam die ‘moeilijke’ derde (dat wordt zo gezegd, toch), en veel fans hielden hun hart vast omdat ze vreesden dat de band niet verder geëvolueerd was sinds hun debuut in 1967. Maar niets was minder waar, want The Doors lieten Morrison helemaal loos gaan – tekstueel – en hij kwam op de proppen met zijn beste poëtische output ooit. Vijftig jaar later zingen jong geliefden nog steeds ‘Hello, I Love You’ op de tonen van de gelijknamige song. Waiting for the Sun, het blijft alsnog even lekker zomer in ons hoofd.

The Rolling Stones - Beggars Banquet

The Rolling Stones - Beggars Banquet

© EPA

The Beatles bracht hun ‘white album’ uit en The Stones wilden geen lacune laten en releaseten in 1968 al hun zevende studioalbum ‘Beggars Banquet’. Het zou het laatste worden met founding member Brian Jones, die in 1969 ontslagen werd uit de band en enkele weken later in zijn zwembad dood werd aangetroffen na wat de dokter noemde ‘death by misadventure’. Tijdens de opnames van de plaat viel met Jones geen huis te houden: te veel drugs, te weinig aanwezig in de studio, kortom niet het bandlid of de man die hij ooit was. Bill Wyman herinnert zich Jones vooral als de gangmaker van de band: “Hij koos de leden, schreef de songs, bezorgde ons optredens, koos de naam van de band; hij was hyperintelligent en zeer getalenteerd, but he blew it all away.” Beggars Banquet werd de eerste plaat waarop Jagger/Richards het voortouw namen en het was de plaat van de wederopstanding, na de teleurstelling van de vorige, ‘Their Majestic Satanies Request’. En met de opener ‘Sympathy for the Devil’ knalden ze menige huiskamer in.

Cheap Thrills - Big Brother & The Holding Company

Cheap Thrills - Big Brother & The Holding Company

© Wikimedia

Met een tekening van Robert Crumb op de hoes kan het niet anders of je maakt als band een statement: het moet niet allemaal te proper zijn. Het was het tweede idee voor de cover, want de band wou aanvankelijk een foto van henzelf, naakt in bed. Columbia Records vond dat niet kunnen. Awoe! Cheap Thrills is all about, eh... thrills. Live dan. Hun laatste album met Janis Joplin als leadzangeres, maar wat een album. Zowat hun beste werk: ‘Piece of my Heart’, ‘Summertime’ en ‘Ball and Chain’, maar wat er uitspringt is ‘I Need a Man to Love’, een song die door Janis Joplin zelf geschreven werd (samen met gitarist Sam Andrews). Zeer succesvol bandje, toch, tot Joplin besloot om solo te gaan. En, neen dit is geen livealbum, al klinkt het wel zo. Het gejuich en geklap van het publiek is niet echt, maar werd er tijdens de opname aan toegevoegd om het live te laten klinken.

Jimi Hendrix - Electric Ladyland

Jimi Hendrix - Electric Ladyland

© EPA

Nog een telg uit de 27-club-familie. En ook alweer helaas, want wat was het cool geweest om Hendrix te zien evolueren. 1968, mooi muzikaal jaar, waarin ook ‘Electric Ladyland’ verscheen, Hendrix’ derde en laatste studioplaat. Het werd ‘naar buiten via de grote poort’ wel, want wat een songs staan hierop, zeg. Een cover van Bob Dylans ‘All Along the Watchtower’, ‘Crosstown Traffic’ en ‘Voodoo Chile’. De songs stonden niet in één-twee-drie op de plaat, want Hendrix was nogal een perfectionist en maakte het de mensen die meewerkten aan de plaat erg moeilijk. Van ‘Gypsy Eyes’ nam hij samen met drummer Mitch Mitchell maar liefst 50 versies op. ’t fffijf-tig! En niet enkel dat, want Hendrix nodigde voortdurend vrienden uit; de control room leek bijwijlen op een club. Maar het loonde: het is de enige plaat die Hendrix zelf producete, en het is veruit de beste plaat van de Jimi Hendrix Experience.

Johnny Cash - At Folsom Prison

Johnny Cash - At Folsom Prison

© EPA

Country! Ja, maar met een stevige portie rock-‘n-roll. Johnny Cash leverde met dit album één van dé platen van 1968 af. Een livealbum opgenomen in een gevangenis nadat hij, terwijl hij in dienst was, de film ‘Inside the Walles of Folsom Prison’ gezien had. Volgens velen het beste live countryalbum ooit en goed voor een nummero uno in de Amerikaanse charts. Cash had een paar magere jaren achter de rug, maar ‘At Folsom Prison’ zette hem wel meteen terug op de kaart. Het was zijn 27steplaat, eentje vol gospel en galgenhumor, vol songs over drugs, de gevangenis en murder ballads, allemaal met een rockabilly bite. Met het prachtige ‘Jackson’ waarop zijn vrouw June Carter een glansrol speelt. De song werd populair bij inmates, die Cash schreven en vroegen of hij wou komen spelen in hun gevangenis. Hij speelde voor het eerst in de San Quentin State Prison(1958).

The Beatles - The White Album

The Beatles - The White Album

Het negende album van een band op kruissnelheid. We zien The Beatles als seasoned artists, de wereld ligt al een tijdje aan hun voeten en de British Invasion is al even achter de rug. Met The White Album (ze heette eigenlijk ‘The Beatles’, maar omdat de hoes wit was, verwees iedereen ernaar met ‘The White Album’ of ‘White Double’) begon een nieuwe episode. Enter Yoko Ono, het lief van John Lennon. Ono kwam de studio in geflaneerd, producer George Martin nam een pauze en McCartney, Lennon, Starr en Harrison waren op hetzelfde moment bezig met projecten naast The Beatles. En dat kwam deze dubbelaar ten goede, want het is een heus kunststuk. ‘Back in the USSR’, met een vliegtuig notabene. Nogal een kopstoot van een opener. De band had Indië ontdekt en transcendente meditatie, wat een invloed had op de plaat. Ze leverden 30 songs, en speelden maar op 16 ervan allemaal samen. Het resultaat: een magnifieke verzameling songs, van ‘Wild Honey Pie’ van McCartney tot ‘While My Guitar Gently Weeps’ van George Harrison. A song for everyone, even the kids…. 

Otis Redding - The Dock of a Bay

Otis Redding - The Dock of a Bay

© Wikimedia

Postuum uitgebracht, deze fantastische plaat; het was Reddings zevende studioplaat (helaas zijn laatste, want hij stierf in een vliegtuigcrash voor ze verscheen). Het is een plaat waarop vooral B-sides staan, en die teruggaan tot 1965, maar ook een van Reddings meest bekende songs ‘Sittin’ On The Dock of a Bay’. Redding nam die song twee keer op en de laatste keer was voor die fatale dag. Hij schreef de song samen met Steve Cropper, Stax-producer en lid van Booker T & The MG’s. Cropper herinnert zich nog goed hoe de song tot stand kwam: “Otis had honderd ideeën per dag. Voor deze song vond hij inspiratie toen hij een tijdje op een boathouse verbleef en er dagelijks de schepen zag binnenvaren. Maar dat ene zinnetje ‘I watch the ships come in and watch them roll away again’, was het enige wat hij had. Ik heb de lyrics afgewerkt. En als je goed luistert naar de songs die ik samen met Otis schreef dan hoor je aan welke ik meehielp: de songs die over Otis zelf gaan, want hijzelf vertikte het om over zichzelf te schrijven. Ik moest het dan maar doen, haha. Volgens Rolling Stone magazine is het één van de meest invloedrijke platen ooit.



Luister naar de beste muziek in je favoriete streaming-apps met eindeloze mobiele data, dankzij Epic Beats

Top