Current language: nl

Iron Maiden: metal van de bovenste plank

Iron Maiden. Wat een naam. Wat een band. En wat een verhaal!

Iron Maiden staat op vrijdag 22 juni 2018 op het podium van Graspop Metal Meeting in Dessel!

Kijk op 21, 22, 23 en 24 juni live naar Graspop Metal Meeting op Proximus Music!

Iron Maiden: metal van de bovenste plank

© iron maiden

Gesticht door bassist Steve Harris, die zijn ding niet meer vond in de band waarbij hij dat moment speelde: "Steve, het songmateriaal dat je ons aanreikt, daar kunnen we niets mee. En, trouwens, je loopt te veel rond op het podium. Ciao." Het moet ongeveer zo gebeurd zijn. Steve dacht er het zijne van, zocht andere, gelijkgestemde muzikale zielen op en startte Iron Maiden, rond kerstmis 1975.

De inspiratie voor de naam vond hij in een middeleeuws marteltuig: een ijzeren kist met pinnen aan de binnenkant die kon dichtklappen. Leuke jongen, die Steve. Hoe het ook zij, na het eerste album 'Iron Maiden', dat overigens pas in 1980 uitkwam, en het tweede 'Killers' (1981), kreeg de band pas echt vorm.

Zanger van het eerste uur Paul Di'Anno kreeg zijn C4 ("You're an addict.") en Bruce Dickinson, die vocaal beter bij de heavymetalsound paste, nam zijn plek in. Met Dave Murray en Adrian Smith op gitaar en Clive Burr op drums begon Iron Maiden aan een queeste die vandaag nog steeds niet rond is. In het voor Iron Maiden magische jaar 1982 brachten ze 'The Number of the Beast' uit, de eerste plaat met Dickinson op zang. Het was een bom. Meteen naar nummer 1 in de charts en nu nog steeds beschouwd als een van dé meest invloedrijke heavymetalplaten ooit.

Vandaag klinkt 'The Number of the Beast' een pak zachter dan wat de huidige generatie metalheads op de wereld loslaten, maar het blijft een dijk van een plaat. Hoe dan ook: Iron Maiden was gelanceerd. De band tourde de wereld plat, en bracht begin jaren 1980 nog drie platen uit 'Piece of Mind' (1983), 'Powerslave' (1984) en 'Somewhere in Time' (1986). Drie keer platina. Hun zevende (!) plaat verscheen al in 1988: 'Seventh Son of a Seventh Son', een conceptalbum gebaseerd op een boek van sciencefictionschrijver Orson Scott Card. Het was een lp die bij fans gemengd onthaald werd: te veel synths! Verraad aan de roots! Toen Adrian Smith er de brui aan gaf, zagen velen de bui al hangen: Iron Maiden ging een aantal magere jaren tegemoet.

En toen? Over een band met een pedigree als die van Iron Maiden moet je eigenlijk een boek schrijven. Er gebeurde namelijk veel: Bruce Dickinson verdween even (Blaze Bayley nam zijn plek in), maar kwam terug (net als Smith trouwens), de band schreef plaat na plaat, speelde elk jaar de wereld plat, en deed dat – nadat Dickinson zijn pilotenbrevet haalde – met hun eigen vliegtuig de 'Ed Force One'. Ook in de nillies zat de band niet stil: in 2000 brachten ze 'Brave New World' uit met daarop langere en duisterdere nummers die zeer gesmaakt werden.

'Dance of Death' (2003) ging op dat elan verder en bevatte onder andere de klassieker 'Paschendale'. In 2006 lanceerden ze 'A Matter of Life and Death', dat door velen hun beste album sinds 'Piece of Mind' werd genoemd. 'The Final Frontier' volgde in 2010 en vijf jaar later kwam het dubbelalbum 'The Book of Souls' uit. En dan heb je nog Ed ofte Eddie, de mascotte van de band, die zowat de meest angstaanjagende bandmascotte ooit moet geweest zijn: Eddie, een zombie, hologig, klaar om je op te vreten. Veel kinderen hebben er nu nog nachtmerries van. Niettemin, Iron Maiden anno 2018: niet te missen. Echt niet.

Bijzondere band, want ...

Bijzondere band, want ...

© EPA

Scherm!

Als er iemand het cliché van 'brainless metalhead' doorprikt heeft, dan toch Bruce Dickinson. Metal werd lang verward met 'inhoudloos', maar fans en muzikanten weten dat die bewering kant noch wal raakt. Ten bewijze: Bruce Dickinson was in de jaren 1980 een talentvol schermer ('a fencer') die de Olympische Spelen ambieerde, maar niet geselecteerd werd. Daarnaast schreef hij ook twee satirische romans, "The Adventures of Lord Iffy Boatrace" en "The Missionary Position". Dickinson is ook piloot. En hij mag met Boeings vliegen. Nou moe. Tijdens "The Final Frontier World Tour" zat hij achter de stuurknuppel van Ed Force One.



Eddie is cool!

Ja, de mascotte, Eddie. Die is er altijd al geweest en hij verschijnt soms op het podium. De beeltenis van Eddie is gebaseerd op Dennis Wilcock, de tweede zanger van Iron Maiden. Niet dat hij er zo slecht uitzag, maar de man verscheen soms geschminkt en met nepbloed op het podium. En Eddie had invloed. Zo kocht Joey Jordison (drummer Slipknot) zijn eerste Iron Maiden album, omdat de hoes hem zo aansprak.

Meer invloed

Je kan nooit inschatten welke impact een band zal hebben op de future generations, maar van de huidige generatie metalbands zijn er veel die graag toegeven dat Iron Maiden een grote invloed geweest is: "Ik heb altijd een ongelooflijk respect gehad voor Iron Maiden." (Lars Ulrich, Metallica), "Ze hebben ongelooflijk veel betekend voor ons, tijdens de early years." (Kerry King, Slayer), "Steve Harris doet meer met vier vingers dan ik iemand anders ooit heb zien doen. En Dickinson? Het schoolvoorbeeld van de hardrockzanger. Ik zie niemand anders zulke hoge noten halen. En back in high school tekenden al mijn vrienden Eddie op hun pennenzak." (Corey Taylor, Slipknot)

Drie keer Iron Maiden, drie keer wow (sic)-to-you!

Woe to you oh earth and sea for the devil sends the beast with wrath because he knows the time is short Let him who hath understanding reckon the number of the beast for it is a human number its number is six hundred and sixty six. De stem is van wijlen Barry Clayton. Aanvankelijk wilde Dickinson Vincent Price, maar die vroeg 25.000 dollar. Clayton las spookverhalen voor de radio, en willigde het verzoek in.



Speedy!

Een van de laatste songs die ze releaseten – Speed of Light – uit het album 'Book of Souls', een song waar meteen een game aan gekoppeld werd: speel het hier



1978

Hoe klonk Iron Maiden in het begin? Anders. Iets psychedelischer, wel. En wat rommeliger.



You wanna touch Eddie!

Als diehardfan wil je dit niet missen. Iron Maiden live, dat is een afdaling in de geschiedenis van een band. Akkoord, misschien spelen ze niet al hun klassiekers, maar als je deze vier oude knakkers van jetje ziet geven, kan je niets anders dan denken: de wereld is nog niet om zeep. En Dickinson haalt nog alle hoge noten.



More Maiden! More, more! Drumz.

Nicko McBrain


De man opende begin 2018 zijn eigen drumzaak in Manchester. Bijzondere kerel, bijzonder aangename mens ook and always in for a good time. Hier, in de School of Rock.



Don't fence me in

We haalden het al aan, maar Dickinson is een schermer. Nog steeds!



En haha!

Anno 2018 (maar vroeger ook) bestaat er zoiets als first reaction op videoclips. Deze jongeman ontdekt 'The Number of the Beast'. 'Oh I just got that, 666 the number of the beast.'

Top