Gorillaz: Bezige baasjes die nog lang niet op apegapen liggen

Een nepband die er niet geweest zou zijn, mocht de Elastica niet bestaan hebben. Come again?

Gorillaz staat op donderdag 5 juli 2018 op het podium van Rock Werchter!

Gorillaz : Bezige baasjes die nog lang niet op apegapen liggen

Gorillaz : Bezige baasjes die nog lang niet op apegapen liggen

© EPA

Het verhaal gaat als volgt: Damon Albarn – de frontman van Blur – en Jamie Hewlett – cartoonist – ontmoetten elkaar voor het eerst in 1990, toen Hewlett, die voor een stripmagazine werkte, de band kwam interviewen. Het verhaal zou daar geëindigd kunnen zijn, ware het niet dat zowel Albarn als Hewlett jaren later lieven hadden die bij dezelfde band speelden: Elastica. En zo geschiedde: Hewlett en Abarn ontmoetten elkaar opnieuw, besloten om samen te hokken (met hun lieven) en kregen na een tijdje – en na het bingewatchen van MTV – het idee om een fake band op te richten. Naar eigen zeggen waren ze de muziek die ze op tv zagen en de interviews die ze hoorden kotsbeu. Zij konden het veel beter, en – vooral – inventiever. We spreken 1997. Hewlett en Albarn doopten hun project in eerste instantie Gorilla, namen wat demo's op en versierden en passant een contract bij Parlophone. Lange tijd wist niemand wie achter de band zat. Er waren vermoedens dat het Albarn was, maar die ontkende met klem, en vertelde aan iedereen die het wou horen dat Dan the Automator (Japans-Amerikaanse hiphop-producer) het brein achter Gorillaz was. Hoe het ook zij: er was genoeg mist en buzz, en bij het eerste concert zag het publiek enkel een virtuele band: de personages 2-D, Noodle, Murdoc Niccals en Russel Hobbs. De fysieke band speelde achter een scherm, iets wat ze erg lang volgehouden hebben. Het debuutalbum 'Gorillaz' verscheen in 2001, gevolgd door een compilatie b-kantjes op 'G-Sides' en 'Laika Come Home', wat een remix van het Gorillaz-album was. Bezige baasjes, die gasten, want in 2005 kwam 'Demon Days', en wat later 'D-sides' (demo's, remixes en niet eerder uitgegeven materiaal van de Demon Days-opnamesessie) uit. Grappig is dat Albarn na elke release aangaf dat het deze keer 'echt de laatste was', maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan: in 2007 volgde nog 'Journey to the West' (waarbij een ongelooflijke circusoperashow hoorde) en in 2010 'Plastic Beach'. Afgelopen? Neen, ganz nicht, want in 2011 volgde nog 'The Fall' en in 2017 'Humanz'. Zeggen dat het Gorillaz-project op apegapen ligt, is de waarheid veel geweld aan doen.

Bijnzondere band, want...

Bijnzondere band, want...

© EPA

Cartoons are alive!

Hewlett en Albarn nemen de band erg serieus (zichzelf wat minder). Hoe verklaar je anders dat ze voor elk personage aan aparte, korte biografie bedachten? Zo is Noodle, de bassiste, geboren in Japan en kwam ze per FedEx – in een zeecontainer – bij de band terecht nadat deze de dag ervoor een advertentie had geplaats voor een gitarist. Er verscheen van de bandleden zelfs een heuse autobiografie 'Rise of the Ogre'.

Band 2.0

Gorillaz was de tijd toch ver vooruit; je zou ze haast visionair kunnen noemen. Vandaag kijken we er weinig van op dat een hologram van Tupac Shakur op het podium staat, maar back in the days was een virtuele band toch iets aparts. Want hoe ga je om met gebeurtenissen als interviews? Talkshowoptredens? Gorillaz loste het op door zich volledig op het web 2.0 te storten: in internetvideoboodschappen lieten de bandleden weten dat ze niet bij award-uitreikingen konden zijn, kreeg Murdoc Niccals een eigen Facebookpagina, en werden er chatsessies met de bandleden georganiseerd.



Nu voor echt!

Terwijl de band vroeger niet op het voorplan trad en de virtuele helden het mooie weer maakten, ligt dat nu toch even anders: Gorillaz is een heuse band geworden en de animaties zijn wat naar het achterplan verschoven. 



Drie maal Gorillaz, drie maal 'oehlala'!

Ondertussen 18 jaar oud, maar nog steeds een track die je elke dag wil horen. En de clip, die is ondertussen een classic.



Hoe Gorillaz live er met virtuele helden uitziet? Bijzonder indrukwekkend en een beetje raar ook. Hier, live tijdens de MTV EMA's.



Het prachtige 'On Melancholy Hill', live. Geen cartoons, geen multimedia-gedoe, maar een band die toont dat ze 'naakt' tot de essentie kunnen doordringen: muziek maken.



Gaan kijken, 't zal wel zijn!

Wie al eens een concert van Gorillaz zag, weet dat het altijd een groot feest is. Akkoord, de animaties gaan niet meer met alle aandacht lopen, maar Albarn en de zijnen maken dat steeds goed met een show waar je achteraf nog dagen blij van loopt.

Vooraan gaan staan! Gorillaz heeft al met zoveel grote namen gewerkt dat je nooit goed weet wie ze op het podium halen. De La Soul? Zou kunnen, zoals bij David Letterman. Of die keer dat ze Noel Gallagher en Jehnny Beth (Savages) meenamen bij Graham Norton? Of Snoop Dogg? Altijd iets te beleven! Gorillaz.

Mannen, geen zilverruggen

Er is zoveel fijns aan Gorillaz dat enkel een greep uit hun fantastische repertoire de band oneer aandoet, but here we go: Wist je dat Gorillaz een opera maakten? Monkey, Journey to the West. Bezielers waren Albarn, Hewlett en theaterproducent Chen Shi-Zheng. 45 Chinese acrobaten, Shaolinmonniken en het UK Chinese Music Ensemble. Alstublieft!



Achter de virtuele helden zitten echt acteurs. Wie dat zijn?



Albarn en Hewlett zijn niet de minsten. Maar dat wist je al. Wie ze graag hoort vertellen over de band, de Brexit (ook dat, ja) en hun meest recente album 'Humanz', kan hier terecht:

Top